Martijn is ontstemd

The universe exploded

2009-06-25T12:16:00.005+02:00

Vijftien maanden, meer dan dertig keer gekankerd, en me zeer vermaakt. Hopelijk u ook.

Alles is relatief. En alles is eventueel. En daarmee basta.

Dan tot slot nog een geheel willekeurig citaat dat nergens iets mee te maken heeft:

"If we do not support our artists, then we sacrifice our imagination on the altar of crude reality, and we end up believing in nothing and having worthless dreams."

- Yann Martel

Dag hè.

Een hypocriete missie

2009-05-30T13:40:00.003+02:00

U2 manager: 'Ultimately free is the enemy of good'

Paul McGuinness, manager of the iconic band U2, sees stronger copyright laws in France, the Pirate Bay on trial, U.S.-based Internet service providers doing more to protect music, and still he isn't satisfied. In January 2008, McGuinness delivered a speech that would become a call to arms on both sides of the free-content debate. During his address to attendees of the Midem music conference, the largest recording industry trade show, McGuinness lashed out at the "hippy values" of technologists, accused ISPs of profiting "on the back" of music creators, called the Digital Millennium Copyright Act a "thieves charter" and criticized the big record companies for a "lack of foresight."

"It's always very difficult for me to make the case for what's right and wrong because people just say: 'Well, U2 don't need any more money.' That's true, but I am talking about the right and wrong of it here because even though we have the biggest touring attraction in the world, that's not true for everyone."

"I'd like to get a moral tone into the discussion. I think there is a big moral question for civilization. It's not good enough to say that the Internet is free to all and there should be no restrictions on its use. I hope that our politicians, our journalists and our media gain a sense of how much we stand to lose if free prevails. Ultimately free is the enemy of good."

[Bron: CNET News]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Na jaren, maar dan ook jaren verwoede strijd tegen het illegaal down- en uploaden van eindeloze massa's muziek (maar ook films en software doen het goed) mag het toch ondertussen wel duidelijk zijn dat de muziekindustrie haar krampachtige, achterhaalde standpunt ernstig moet bijstellen. Maar nee, Paul McGuinness, manager van nota bene U2, blijft olie op het vuur gooien. Uiteraard is zijn missie volstrekt kansloos. Dat is het altijd al geweest, en dat zal het altijd blijven.

Mijn persoonlijke motto in deze zaak luidt: als je niet wilt dat je muziek wordt gedeeld en gedownload via internet, moet je geen muziek uitbrengen. Klagen over het feit dat mensen je muziek wel delen via internet zonder dat daarvoor betaald wordt, is hypocriet in meer opzichten dan je ooit zou kunnen bedenken. Ik zal er een paar aanstippen, in het bijzonder gericht op onze spreker Paul McGuinness.

Wat betreft een enkel puntje had McGuinness namelijk gelijk kunnen hebben; het tragische is dat hij dit ene punt niet aanhaalt. Ik kan me goed voorstellen dat het voor een band/artiest en de producers van een album erg frustrerend is om maanden of jaren aan een album te werken, om het vervolgens een paar weken voor de releasedatum te zien uitlekken. Exact dat is dit jaar gebeurd met het nieuwe album van U2, en ook het uitlekken van U2's album in 2004 kon kennelijk niet voorkomen worden. Nu, als ik in een band zat, ik had jaren in een studio staan zwoegen op een album, ik had samen met producers en management een goede releasedatum gezocht en er promotie rond georganiseerd, en één of andere penis gooit het twee weken daarvoor op internet: dan zou ik wederom zeer ontstemd zijn. Het is opmerkelijk dat McGuinness het hier niet over heeft.

In plaats daarvan richt McGuinness zich op het delen op zich, en dat is natuurlijk erg kinderachtig. McGuinness verlangt mijmerend terug naar die tijd dat we in horden naar de platenwinkel renden om met grote koptelefoons op een middag naar albums te luisteren om te bepalen of we ze wilden kopen. Ondertussen begrijpt hij niet dat hetzelfde nu nog steeds gebeurt, al is de grote koptelefoon vervangen door een internetverbinding en twee mooie, grote boxen naast je monitor. Men onderschat hoe zeer het internet talloze mensen heeft geholpen met het ontdekken van muziek en daarmee ook het later aanschaffen van de aanvankelijk gedownloade albums.

Bovendien vergeet McGuinness in alle haast dat er op albumverkoop tegenwoordig nauwelijks winst wordt gemaakt. Vroeger, in vervlogen tijden, waren concerten de promotie en was albumverkoop de melkkoe. Tegenwoordig is het andersom: we gaan niet meer voor 7,50 naar Pinkpop maar betalen daar zonder veel morren meer dan het tienvoudige voor. Kijk, ik wil best minder muziek downloaden en meer kopen, maar dan moet U2 het niet in hun hoofd halen om, naast inderdaad relatief goedkope kaarten van 35 euro, schandalige prijzen van 150 euro te vragen voor de beste zitplaatsen. Wat bands tegenwoordig mislopen qua albumverkoop wordt ruimschoots goedgemaakt met hoge concertprijzen, dus waar rouwt McGuinness nu eigenlijk om?

Naast dit alles hebben we ondertussen al de introductie van de betaalde download gezien, en hebben onder meer Radiohead en Nine Inch Nails hun album als gratis download op hun officiële site aangeboden. Zo kan het dus ook; pas je beleid aan aan de wereld om je heen. McGuinness weigert zich kennelijk aan te passen, en gaat verwoed door met het pleiten voor strengere regels en meer controle. Ondertussen is hij wel manager van een band die hun eigen album maanden voor de release loeihard staan af te spelen in een strandhuis in Zuid-Frankrijk met alle ramen wagenwijd open. Als het nog geen vechten tegen de bierkaai was, dan is het dat met dit kleine feitje wel geworden, mag ik aannemen.

Als McGuinness dan, ondanks dit alles, toch zo graag veel albums wil verkopen, misschien moet hij dan ook eens een keer extra nadenken voordat hij een 2cd-heruitgave van U2's The Joshua Tree voor een ronduit debiele 40 euro in de markt slingert. Nieuwe cd's van de grote labels kosten minstens 17 euro, en gaan al gauw richting de 22. Bij een dvd-uitgave moeten we al snel 27 euro uit onze zak plukken, om nog maar te zwijgen over deluxe-uitgaven met posters, boekjes en al van dat meer, die 40 euro moeten kosten. Voor bandmerchandise betaal je op de grote festivals zelden minder dan 20 euro, en dan hebben we het over shirts die al van ellende uit elkaar rafelen als je er alleen nog maar naar kijkt. Om tot slot in galmbakken als het Gelredome en de ArenA een minuutje of 140 daadwerkelijk naar onze favoriete artiest te mogen kijken moeten we ook nog eens minstens 50 euro lichter gemaakt worden, maar nee, volgens McGuinness is het geen eerlijke wereld. Want we downloaden de muziek gratis.

Over die concerten gesproken, ooit geprobeerd een willekeurige concertzaal binnen te komen met een fototoestel of mp3-speler met opnamemogelijkheid? De krampachtigheid die je om je oren krijgt als het er ook maar enigszins op lijkt dat je ergens een opname van zou kunnen gaan maken is werkelijk van een andere wereld. Ondertussen staan, voor wie een beetje handig kan zoeken, van praktisch alle concerten van U2's Vertigo Tour bootlegs online, dus het beleid lijkt niet echt te werken, denkt u wel?

Op vergelijkbare wijze zal ook elk beleid op het gebied van downloadbestrijding niet werken. Mensen gaan niet meer naar platenwinkels om albums te checken, dat willen ze thuis doen. En het feit dat er veel minder albums worden verkocht dan vroeger, dat komt helemaal niet door het downloaden; dat komt door de schandelijke prijzen. Bands en artiesten moeten eens blij leren zijn met het internet. Ze kunnen een veel grotere doelgroep bereiken dan vroeger, en als je maar genoeg mensen weet aan te spreken, dan kopen die uiteindelijk ook echt wel je album. En zo niet: dan hebben nog steeds veel mensen je muziek gehoord. En ging het daar ook niet ooit om?

Aanhoudende, kansloze krampachtigheid binnen de muziekindustrie. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Kredietgekte

2009-05-23T11:23:00.002+02:00

PvdA wil vierdaagse werkweek

Den Haag - De PvdA wil een vierdaagse werkweek invoeren om de snel oplopende werkloosheid te bestrijden. Fractievoorzitter Mariette Hamer zal dat volgende week voorstellen tijdens het verantwoordingsdebat met het kabinet. Een vierdaagse werkweek kan "ongelofelijk helpen" in de strijd tegen banenverlies. Hamer doet haar uitspraken in het interviewprogramma 30 Hoog, dat de NCRV zondag uitzendt.

Een vierdaagse werkweek zorgt voor een eerlijker verdeling van het werkaanbod en vereenvoudigt voor ouders bovendien de combinatie van werk en zorg, aldus de PvdA-fractievoorzitter. Hamer verwacht dat minister Ronald Plasterk van Onderwijs en Emancipatie (PvdA) haar voorstel snel zal oppakken.

Om een kortere werkweek mogelijk te maken, moet het kabinet obstakels uit de Arbeidstijdenwet wegnemen. Belemmeringen "moeten uit de weg worden geruimd", aldus Hamer. De FNV heeft eerder al gepleit voor een vierdaagse werkweek. Het kabinet probeert de oplopende werkloosheid momenteel te temperen met arbeidstijdverkorting en deeltijd-WW.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Van alle maatregelen om de economische crisis en daarmee gepaard gaande gevolgen te bestrijden, is dit, na zorgvuldige evaluatie van mijn kant, zonder enige twijfel de domste, meest debiele maatregel sinds het begin van de crisis. De PvdA heeft kennelijk niet door dat deze maatregel compleet van de gekken is - en dan hebben we het alleen nog maar over de haalbaarheid, want ook over de effectiviteit heb ik mijn ernstige twijfels.

Het is gewoon zo dat wij, niet alleen in Nederland maar eigenlijk in de gehele Westerse wereld en wellicht nog wel verder, constant leven met enkele zekerheden in ons hoofd. Zekerheden als: 'Als een hond kwispelt, is hij blij', 'als het jaartal deelbaar is door vier, heeft februari 29 dagen', en 'God bestaat natuurlijk eigenlijk helemaal niet'. Een andere zekerheid, die toch zeker ook in het rijtje past, luidt: 'van maandag tot en met vrijdag werk ik mij het leplazarus, en vervolgens kan ik twee dagen lang bier zuipen en kut roepen op de bank'. De PvdA wil ons een zekerheidje ontnemen, wil een pilaar onder ons bestaan wegschoffelen, wil ons treffen in de essentie van ons routineuze bestaan. Ik, en hopelijk velen met mij, werk daar niet aan mee.

Ik weiger op vrijdagmiddag bij de bank te komen, en te zien dat ze de komende zestig uur nog gesloten zijn. Ik weiger al mijn academische bezigheden in vier dagen te proppen. Ik weiger slechts vier keer per week Lingo te kunnen kijken. Ik weiger, ik weiger, ik weiger. De PvdA denkt niet na over de consequenties die deze maatregel voor ons, de burgers, heeft, en dat zal tot gevolg hebben dan wij, diezelfde burgers, met de gebakken peren komen te zitten. We kunnen nog maar vier dagen werken, maar dezelfde hoeveelheid werk zal gedaan moeten worden om onze concurrentiepositie niet te verliezen. Dat worden werkdagen van tien uur zonder lunch. Ja, op zo'n manier heb ik ook wel drie dagen weekend nodig.

Dit gaat inhouden dat ik op vrijdag, mits dat de extra weekenddag zou worden (wat ik wel logisch zou vinden gezien de naam van die dag), niet meer gratis met mijn OV met de trein kan. Mijn OV-privileges zullen worden gekort tot vier dagen, waardoor ik drie dagen vast zit. Daarnaast heb ik jaarlijks zo'n veertig dagen minder de tijd om mijn jaarlijkse studielast te volbrengen. Dat houdt in dat ik zo'n 20% harder moet werken, en daar heb ik helemaal geen zin in.

De argumentatie van Hamer slaat mijns inziens als een tang op een varken. Als je banenverlies wilt bestrijden - met andere woorden: zorgen voor meer werkgelegenheid - is het laatste wat je moet doen natuurlijk een hele werkdag schrappen. De part-timers van nu zullen in een vierdaagse werkweek minder nodig zijn, en kunnen fluiten naar hun uren. Verder zorgt zo'n vierdaagse werkweek volgens Hamer voor een eerlijke verdeling van het werkaanbod. Waar ze dit op baseert, dat mag niemand weten, maar ik heb zo'n vermoeden dat het iets te maken heeft met het feit dat je het getal vier wel makkelijk door z'n midden kunt breken, maar vijf niet. Tsjah, waar gehakt wordt vallen spaanders, en als je vijf in twee gelijke stukken probeert te knakken, 't is waarachtig echt waar, blijven er toch zeker twee halven over!

Dan was er tot slot de combinatie van werk en 'zorg'. Ik ga er voor het gemak even vanuit dat met die zorg de zorg voor eventueel kroost wordt bedoeld, want anders begrijp ik de redenering al sowieso niet. Het klopt natuurlijk in principe dat een dag vrij betekent dat je een dag met je kind kunt doorbrengen. Aan de andere kant werkt een vierdaagse werkweek ook door in de quartiaire sector; scholen geven er op vrijdag ook de brui aan. Het is al met al verplaatsing van het probleem: op de vier overige dagen ben je er nog steeds niet 's middags om je kind uit school te halen, en op die vrije dag ben je er wel, maar hoeft het kind niet te worden opgehaald. Het is ongetwijfeld goed voor ouder en kind om meer tijd met elkaar door te brengen, maar om dat nou te verpakken als oplossing voor de crisis, dat lijkt me wat ver gaan.

Ten slotte kunnen we ons afvragen of die extra vrije dag wellicht ook zou gelden voor onze politici. Ze zullen vast wel af en toe in de weekenden werken, maar zo'n extra dagje dat de Kamer dichtblijft, dat lijkt Hamer vast wel iets. Het blijft natuurlijk te treurig om te schijten, een volwassen politica die denkt dat ze even de grondbeginselen van ons kapitalistisch bestel kan modificeren. Wake up and smell the world, zou ik zeggen.

Nee, hoe verleidelijk een driedaags weekend wellicht ook mag klinken, het zou een aanslag op deze natie zijn. En als Hamer het nou zo ontzettend lastig vindt om op vrijdag uit bed te komen, dan neemt ze maar een part-time baan bij de buurtsuper, kan ze op vrijdagmiddag fijn met de telgjes naar het strand. Ondertussen kan ze dan nadenken over een nieuw kutidee om de media in te slingeren, of ze kan er zelfs een heel kutboek over schrijven, en dan kan ik op mijn vrije zaterdagmiddag weer achter het toetsenbord kruipen om daar de draak mee te steken. Zo houden we elkaar in onze vrije tijd toch nog aardig bezig. Geen wonder dat Hamer wat bonustijd wil.

Het volstrekt ridicule plan voor een vierdaagse werkweek. Ik ben hier zeer ontstemd over.

De-ligie

2009-04-29T01:31:00.003+02:00

Gereformeerde scholen vinden Plasterk 'kinderachtig'

RIDDERKERK - De Vereniging voor Gereformeerd Schoolonderwijs (VGS) is zeer ontstemd over een brief van minister Plasterk (Onderwijs en Emancipatie). In het schrijven, dat hij maandag aan de besturen van alle basisscholen heeft verstuurd, beklemtoont Plasterk dat scholen die uitdragen dat homoseksuelen niet welkom zijn, in strijd met de wet handelen.

De gereformeerde scholen voelen dit als een steek onder de gordel. ''Het is kinderachtig'', bevestigt voorzitter P. Moens van VGS dinsdag een bericht in het Reformatorisch Dagblad. ''Wij doen ons best om onze visienota over dit onderwerp uit te voeren. Maar dan moet Plasterk ons daar wel de kans voor geven. Het is niet bevorderlijk als hij maar met dat vingertje blijft wijzen.'' Bovendien loopt de minister volgens de VGS vooruit op de uitspraak van de Raad van State.

De drie regeringspartijen vroegen in december advies aan de raad omdat zij het er niet over eens werden of de wet tegen de discriminatie van homo's moet worden aangepast. Volgens Plasterk biedt de wet ruimte om leraren te ontslaan als die openlijk homoseksueel zijn. De uitspraak wordt medio 2009 verwacht. De ChristenUnie overweegt Plasterk schriftelijk vragen te stellen over de brief. Plasterk wilde dinsdagavond niet reageren op de uitlatingen van de VGS.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. En dat is voor het eerst dat ik zeer ontstemd ben vanwege iemand die zeer ontstemd is. Wat is het toch met streng gelovigen dat ze al decennia-, zo niet eeuwenlang het principe van scheiding van kerk en staat niet begrijpen? Het zal sowieso nog wel even duren voor we die rottigheid die religie heet hebben teruggedrongen tot binnen de kerkmuren en huiskamers, maar keer op keer moet je toch constateren dat de levensinstelling van - een deel van - de enigszins autoritaire gelovigen op zijn minst stuitend is. Dat Plasterk daar nu voorzichtig een stokje voor probeert te steken, dat mag je dan kinderachtig vinden; maar als je dat kinderachtig noemt, hoe noem je het weren van mensen met een bepaalde geaardheid dan?

Ronald Plasterk is best een penis hoor, dat zul je mij niet horen ontkennen. Zo af en toe heeft hij ideeën waar 's lands braafste burgers nog de wenkbrauwen bij fronsen - we herinneren ons nog de stelling dat studenten best financieel 'iets mogen inleveren' in 2010 - maar de man heeft in ieder geval een beleid, een visie. Het lijkt er althans op. Verder kan ik ook direct toegeven dat ik niet met regelmaat over de schouders van Ronald meekijk, dus wat hij allemaal uitvreet op het Ministerie, ik weet het eigenlijk niet zo goed. Ik herinner me Plasterk dan ook vooral als die man die eens per week op zondagochtend bij Buitenhof een doorgaans uitstekend betoog wist neer te zetten. En weet je, als je dat ziet, dan mag je 'm gewoon wel. Net zoals je X-Zibit ineens wel mag als je die voluit ziet schateren voor de camera. Ja, daar vergeleek ik Ronald Plasterk met X-Zibit.

Welnu, hoe ik me Plasterk ook herinner, het is in ieder geval niet als een kinderachtig mens. En ook in deze kwestie heeft hij gelijk; dat Gereformeerde geneuzel over het weren van homoseksuelen moet nu maar eens afgelopen zijn. Het is niet voor niets dat wij hier reeds sinds de achttiende eeuw de kerk en de staat gescheiden hebben - en ook al was dat niet het geval, een religie die homoseksualiteit ontkent, weert of anderszins discrimineert kan sowieso op wat voor manier dan ook niet meer serieus genomen worden. Het is wat mij betreft dan ook werkelijk een grof schandaal dat de coalitie niet direct hard optreedt tegen dit soort zwakzinnigen; er moet nog een adviesraad aan te pas komen. Het is geen geheim dat ik over het algemeen voor een zachtzinnige, voorzichtige aanpak ben op het gebied van strafrecht. Maar zo af en toe trek ik een grens.

Zo trek ik bijvoorbeeld een grens bij racisten; die mogen wat mij betreft snoeihard aangepakt worden. Mensen met structurele haat jegens een bepaalde groep, mensen die bepaalde groepen structureel discrimineren of minder achten. Ontzettend hard mogen ze worden aangepakt. Het meest tragische aan alles is dat veel religieuze instellingen hun walgelijke praktijken vergoelijken door te beweren dat het 'zo geschreven staat', of dat 'bepaalde dingen nu eenmaal niet binnen de religie passen' - en dat zegt dan wellicht een hoop meer over die religie dan over die bepaalde dingen.

En stel het u, tot slot, eens gewoon voor: een daadwerkelijke scheiding van kerk en staat. Nooit meer dat gezanik over wel of geen hoofddoekjes. Geen gezeik meer over 'So help us God'. Geen lelijk 'God zij met ons' meer op onze mooie euro's. Weg met die schandalige Zondagswet. En vooral openbare instellingen, zoals basisscholen, die menen boven de wet te staan en leraren op basis van hun geaardheid te mogen weren, kei- en keihard straffen. En als die mompelende debiel in het Vaticaan dan ook nog z'n muil houdt, dan komen we misschien - heel misschien - ook nog eens van AIDS af. Tot die tijd blijft alle religie die door kieren, gaten en sleuven de maatschappij in sijpelt de hele boel vergiftigen, en houden randdebielen van de VGS deze samenleving in een houdgreep waar we nooit uitkomen.

Mocht u twijfelen: ik ben niet tegen religie. Doe lekker waar je zin in hebt. Maar stoor je medemens er niet mee.

Het discrimineren van homoseksuelen onder het mom van religie. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Driemaal...

2009-04-28T23:59:00.002+02:00

Geen zin om er opnieuw in vol ornaat aandacht aan te schenken, maar for the records: ik ben hier zeer ontstemd over.

Angstgegner

2009-04-15T12:24:00.004+02:00

Verdonk wil capuchons verbieden

Amsterdam - Jongeren moeten hun capuchon verplicht af doen als zij een winkel of andere openbare ruimte binnengaan,om te voorkomen dat zij onherkenbaar zijn op de beelden van beveiligingscamera's. Dat bepleit onafhankelijk Kamerlid Rita Verdonk.

"We hebben overal camera's hangen, maar we kunnen nooit een dader herkennen omdat ze hun capuchon allemaal zo ongeveer tot op de navel hebben hangen", zei Verdonk woensdag tijdens een debat in de Tweede Kamer over de aanpak van Marokkaanse probleemjongeren. "Je moet gewoon je gezicht laten zien als je in een winkel of een andere publieke ruimte komt."
Het voorstel van Verdonk wekte de hoon van D66-Kamerlid Boris van der Ham. "Bij koud winterweer draag ik ook een capuchon. Wat is daar mis mee?" Verdonk stelde dat Van der Ham een 'fatsoenlijke Nederlander' is. "U doet uw capuchon af als u in een winkel komt."

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. En daarmee mag Rita direct gefeliciteerd worden, want ze is de eerste debiel die voor de tweede maal als hoofdpersoon voorbij komt op mijn blog. Van harte.

Verontwaardigd kun je eigenlijk al niet meer worden van dit soort volstrekt ongefundeerde, ondoordachte, populistische, uit angst geboren grillen van een stuiptrekkende politica die zo ver over the hill is dat ze de heuvel achter zich al niet eens meer kan zien. Ik word er alleen maar treurig van. Moedeloos, dat ook ja. En afkeurend schud ik mijn hoofd.

En dan vraag ik me af hoe Verdonk op dit soort ideetjes komt. Visualiseren is altijd één van mijn favoriete bezigheden, dus laten we eens een poging wagen. We zien Rita al thuiskomen van een dag druk... ja, wat doet ze eigenlijk de hele dag? Nou ja, laten we het lobbyen noemen. Ze heeft een dag gelobbyd, komt thuis, en moet nog even wat boodschapjes doen. Bang om herkend te worden stapt ze in een geblindeerde auto, rijdt naar de winkel, parkeert voor de deur en schrijdt naar binnen. Maar wat wil het noodlot; er staan twee ongure types in haar gangpad, met 'muziek' op hun telefoon, eentje is er zelfs getint, en, als klap op de vuurpijl, hebben ze hun capuchon op. Het moet niet gekker worden zeg.

Nu raakt Rita in paniek. Deze jongens zien eruit alsof ze iets in hun schild voeren. Rita heeft uiteraard niet door dat dit angst is die voortkomt uit haar stereotype gedachten, lage zelfvertrouwen en vertekende media-beelden, dus legt ze de schuld alvast veilig bij de beide heren. Dat was stap één. Ze hebben het gedaan. Wat ze hebben gedaan, dat weet niemand, maar ze moeten iets gedaan hebben, anders blijven hier voor altijd staan.

Rita rekent met bevende handjes haar troep af en scheurt weer naar huis. Daar kijkt ze wat afleveringen Criminal Minds, CSI en Law and Order, tot slot pakt ze de laatste tien minuten van Opsporing verzocht mee, en dan, DAN... begint er iets te dagen. Die jongens waren criminelen want Rita vond ze niet leuk en dan voelt Rita zich onprettig dus moeten ze verboden worden. Ze hadden geen boerka of hoofddoekje op, dus daar kan Rita het niet op gooien. Nou, wat hadden ze wel op? Capuchon! Dan verbieden we die. Stap twee. We halen tevens het uitgemolken 'ik wil je kunnen herkennen'-argument weer van stal, want dat werkt nog prima. Stap drie. Opgetogen vertrekt Rita de volgende ochtend naar de Tweede Kamer - er is een debat over Marokkanen gepland, dus Rita is voor de verandering een keer aanwezig - en ze gooit haar capuchon-verbod in de strijd, en dan maakt het kennelijk geen moer uit dat dit volstrekt niets met het onderwerp van debat te maken heeft. Stap vier: kwartet.

Het behoeft natuurlijk eigenlijk geen uitleg dat Rita's kwartet weer buitengewoon onzinnig is. Toch maar even voor de goede orde: we mogen ons in Nederland kleden zoals we willen, en als Rita dat niet leuk vindt, dan bokt ze maar een eind op. Als Rita daarnaast denkt dat een verbod op capuchons ertoe zal leiden dat 'criminelen' nu ineens wel herkenbaar zijn op bewakingscamera's, dan is haar naïeviteit van een troosteloze buitencategorie waar woorden tekort voor schieten. In het verlengde zal Rita ook wel denken dat een verbod op bivakmutsen een goed idee zou zijn om criminaliteit te bestrijden. Ik had haar hoger ingeschat, maar dat bleek al eens eerder een misvatting.

Al met al is Rita er gewoon op gebrand een fatsoenlijk Nederland te creëren. Wat dat dan is, is nog nooit gedefinieerd, maar ze wil het in ieder geval wel. Dat is natuurlijk alvast een makkelijke uitgangspositie voor een discussie; niemand zal pleiten voor een onfatsoenlijk Nederland. Wat Rita vergeet is dat haar particuliere angsten, waanbeelden en hersenspinsels geen redenen zijn om anderen onfatsoenlijk te noemen. En als Rita Nederland zo ontzettend onfatsoenlijk vindt... wat doet ze hier dan nog?

En ach, je hoort mij niet verkondigen dat irritante hangjongeren met, inderdaad, grote capuchons over kaalgeschoren koppen er bij tijd en wijle niet onguur uitzien. Maar je leeft in een samenleving, en dan kom je helaas wel eens dingen tegen waar je het niet mee eens bent, of waar je je aan stoort, of waar je je ongemakkelijk bij voelt. Een normaal mens ontwikkelt daar een schild tegen. Een paranoïde mens probeert al die storende dingen te verbieden. Maak voor uzelf uit wat voor mens u bent.

Zou het overigens geen idee zijn om die videocamera's eens te vervangen, want ik herken er nog geen olifant op als ze op televisie zijn.

Verdonks zoveelste onzinnige poging tot een nog veel onzinniger verbod. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Geert Wilders bestaat niet.

2009-03-26T21:12:00.005+01:00

Stevige kritiek op crisisaanpak

DEN HAAG - De oppositie heeft donderdag in Tweede Kamer stevige kritiek geuit op de crisisaanpak van het kabinet. Volgens SP en GroenLinks is het investeringspakket van 6 miljard euro te mager. De VVD vindt dat het kabinet echte keuzes uit de weg gaat en problemen voor zich uit blijft schuiven.

PVV-leider Geert Wilders verliet woedend het debat toen hij vernam van Van Geel dat er weinig ruimte is voor aanpassingen in het crisispakket. Kamervoorzitter Gerdi Verbeet zei begrip te hebben voor de frustratie, maar keurde het weglopen af.

Premier Jan Peter Balkenende betreurt het zeer dat PVV-leider Geert Wilders donderdag met zijn fractie boos uit het Kamerdebat over de aanpak van de recessie wegliep. ''Een volwassen parlementair debat is er mee gebaat dat iedereen mee doet.'' Balkenende wilde het vertrek van Wilders geen stunt noemen. ''Het viel me wel op dat hij heel snel naar de interruptiemicrofoon liep en dat er al camera's aanwezig waren'', aldus de premier. Volgens Balkenende werd Wilders' klacht gelogenstraft door het verdere verloop van het debat. ''We hebben vanmiddag gezien dat de coalitiepartijen en de oppositie op een goede manier gepraat hebben over wat nodig is voor Nederland.''

Wilders liep weg omdat CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel had opgemerkt dat de ruimte om nog iets te veranderen aan het crisispakket ''buitengewoon beperkt'' was.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Ooit nam ik me voor om hier nooit een tirade tegen het fenomeen Geert Wilders af te steken, omdat het een makkelijk doelwit zou zijn. Een schiettent. Een vloek- en tierkermis. Maar de maat is nu wel zo'n beetje vol. Wat een loser.

De website van de PVV crashte deze middag. Tienduizenden geïnteresseerden wilden de verklaring van vriend Geert lezen, zijn mening over het regeerakkoord wat betreft de bestrijding van de financiële malaise. Direct nadat vriend Geert met zijn makkers van de PVV is thuisgekomen, heeft hij zijn laptopje opengeklapt en heeft hij, net als ik nu eigenlijk doe, lopen kankeren op alles wat los en vast zit. Uit het bovenstaande kunnen we een paar dingen concluderen. Ten eerste: er zijn veel debielen in Nederland, anders crasht zo'n website niet. Ten tweede: vriend Geert is wat betreft politieke vaardigheid ongeveer net zo ver als ik. Ten derde: mijn website verdient het ook om te crashen. Het treurigste van allemaal is natuurlijk dat vriend Geert niet de moeite neemt om zijn prangende mening gewoon in de interruptie-microfoon te doen schallen. Vriend Geert wacht tot de camera's draaien, geeft het geheime signaal aan zijn makkers, en vervolgens verlaten ze, perfect ingestudeerd, met veel poe-ha de Tweede Kamer.

Nu is vriend Geert met dat laatste niet onbekend. Hij zit er namelijk nooit. Wij betalen als Nederlandse staatsburgers jaarlijks ladingen belastinggeld - waar ik volstrekt geen problemen mee heb, we leven nu eenmaal in een sociale maatschappij - en één van de dingen die we daarmee betalen, is ons politieke stelsel. Wij hoesten het salaris van honderdvijftig parlementariërs op, van wie ik dan toch minstens wel mag verwachten dat die dagelijks hun stinkende best doen om dit land in de goede richting te stuwen. Maar er zijn mensen die daar anders over denken. Rita Verdonk is er één van, maar die heb ik al eens aangepakt (en mijn voorspellingen destijds zijn uitgekomen), dus die is niet meer zo interessant.

Vriend Geert denkt daar ook anders over. Vriend Geert heeft niet het idee dat hij het land in goede banen moet leiden. Vriend Geert heeft het idee dat hij troep op internet moet slingeren. Eerst een digitaal YouTube-krantenknipsel, nu een tirade die in de Kamer had thuisgehoord. Misschien moet vriend Geert eens met zijn luie krent op zijn goedkoop verdiende zetel gaan zitten, want afgezien van het Vragenuurtje en grote debatten waarbij cameraploegen aanwezig zijn, schittert vriend Geert door afwezigheid. Waarom er geen aanwezigheidsplicht geldt in de Tweede Kamer is mij overigens een raadsel, maar dat geheel terzijde.

Vriend Geert heeft vandaag een prima kans gemist om succesvol in discussie te gaan met de coalitie. Want de kritiek vanuit de oppositie is vaak best terecht; de maatregelen zijn nogal mager. Daar had vriend Geert best inhoudelijke punten kunnen scoren. Maar vriend Geert kiest voor de easy way out, letterlijk en figuurlijk. Een zwaktebod waar je u tegen zegt. De manier waarop vriend Geert politiek bedrijft, is dezelfde als de manier waarop ik hier af en toe al ballenkrabbend een columnpje in elkaar stouw. En ik ben niet de enige met een blog en de mogelijkheid om die af en toe te vullen. Kortom: vriend Geert is niet anders dan u of ik. Er schuilt een potentiële vriend Geert in ons allemaal. En als we allemaal Geert Wilders kunnen zijn, dan bestaat Geert Wilders niet.

Let op: ik zeg niet dat we allemaal vriend Geert moeten worden. Dat zou wel erg vermoeiend zijn, dat iedereen elkaar op blogs gaat volkankeren. Daarnaast zijn er heel veel dingen waar je de kutmarokkanen de schuld niet van kunt geven, dus het vergt ook veel te veel creativiteit en rare sprongen. Ik zeg wel dat we ons gewoon moeten overtuigen van het feit dat Geert Wilders niet bestaat. Hoe vaker je het zegt, hoe prettiger het klinkt. Probeer het maar eens voor uzelf. Geert Wilders bestaat niet. Hij bestaat niet. Echt niet.

De hele PVV zou eigenlijk niet eens mogen bestaan, als het aan mij zou liggen. Er zijn twee constitutionele wetten die wat mij betreft per direct ingevoerd zouden mogen worden: aanwezigheidsplicht (70% of zo) in de Tweede Kamer, en een verplicht aantal leden alvorens een partij in de Kamer vertegenwoordigd mag zijn. En hier ben ik echt laaiend over: het is een grof schandaal dat de PVV, een partij met nul leden, erkend wordt als officiële partij. Het is werkelijk een grof schandaal, een rampzalige tekortkoming van ons systeem, een karikatuur van een politiek bestel. Ik zal het voor deze ene keer maar eens herhalen: ik ben daar zeer ontstemd over.

En weet je, een aantal jaar terug was het nog best vermakelijk, zo'n Fortuyn die Den Haag een beetje peper in de reet propte. Maar die ging ook gewoon met zijn waffel bij de VARA en de NOS en de RTL en weet ik veel waar zitten. Die riep niet vanuit een zwaarbeveiligd ivoren torentje lukraak wat bullshit in de rondte. Ik heb het helemaal gehad met die omhoog gevallen, geblondeerde clown en z'n geldverslindende politieke kul, want al die moties van wantrouwen die er maandelijks doorheen vliegen worden óók betaald van ons belastinggeld. Maar dát hebben die debielen die op Wilders willen gaan stemmen dan weer niet door. Het zal toch maar zover komen dat die pseudo-politicus minister-president wordt. Terug naar de Middeleeuwen.

Dus vanaf nu gaan we allemaal gewoon geloven: Geert Wilders bestaat niet. En zo lastig is dat niet, want de helft van de tijd begrijp je door dat gekke accent van hem toch niet waarover hij staat te raaskallen.

Vriend Geert mist een kans voor open doel op inhoudelijk debat en valt weer terug in hoogst irritante kinderachtigheid. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Carry That Weight

2009-03-19T12:59:00.003+01:00

In bushokje geconfronteerd met lichaamsgewicht

AMSTERDAM - In Rotterdam worden mensen geconfronteerd met hun gewicht terwijl ze op de bus wachten. Sportschool Fitness First heeft een reclamecampagne gelanceerd die het gewicht van de wachtende mensen meet.

Als iemand op het bankje gaat zitten, verschijnt het lichaamsgewicht op een scherm in het bushokje. De reclamecampagne is bedacht door het Nederlandse reclamebureau N=5. De vraag is nu of Fitness First hiermee mensen beledigt of juist naar binnen lokt, aangezien de Nederlandse vrouw over het algemeen ontevreden is over haar gewicht.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Het mag geen nieuws heten dat sportscholen in deze geworld-of-warcraftiseerde maatschappij uit wanhoop tot grote lengten kunnen gaan om klanten te trekken, maar zulk een staaltje idioterie had ik toch nog net niet verwacht. Het geeft maar weer eens aan dat je 'mensen' in de reclamesector niet al te hoog moet inschatten. Daar komen teleurstellingen van.

Reclamemensen moeten je namelijk een product aansmeren. En daar willen ze best ver in gaan, vooral in tijden van financieel zwaar weer. Wie eens oplet tijdens een willekeurig reclameblok en opmerkt dat hij of zij geen van de gepresenteerde producten gebruikt, gaat toch allengs twijfelen aan zijn of haar gezondheid, huidconditie, haarvitaliteit en stoelgang. Daarnaast zijn al onze leningen te duur, betalen we teveel voor... tja, alles eigenlijk, en moeten we maar eens vaker een bloemetje kopen.

Reclame komt uiteraard niet alleen via de beeldbuis je eigen fijne wereldje binnen, maar sijpelt overal door de samenleving. Er was echter altijd één groot voordeel aan alle reclame: je kon je ervoor afsluiten. Televisies hebben een mute-knop (de beste uitvinding op dat ding), radio's kunnen uit, op billboards hoeven we niet te letten en folders kunnen we ongezien in de papierdoos kwakken. Dat waren nog eens fijne tijden. Tot vandaag. Wie in Rotterdam op de bus wacht, wordt onwillekeurig herinnerd aan zijn of haar gewicht, en wordt aangemoedigd naar een sportschool te gaan.

Goed, wat dat betreft zijn er vier dingetjes die mij opvallen. Laat ik ze eens structureel behandelen in plaats van er één groot breiwerk van irritatie van te maken (ja lieve lezer, ook ik kan gedisciplineerd werken). Eerste puntje: wie ooit eens een voet binnen de gemeente Rotterdam heeft gezet weet dat het, behoudens een incidentele uitzondering, afzichtelijke plebs dat die stad rijk is helemaal niet maalt om lichaamsgewicht. Rotterdam is een smeltkroes van bagger, dat is het altijd al geweest en dat zal het altijd blijven. De inwoners zijn onverstaanbare, raaskallende waanzinnigen die nog geen drol herkennen als ze er met hun mik middenin liggen. In Rotterdam komen de slechtste dingen van Nederland samen, en daar is Feyenoord het uithangbord van. Een bombardement gun je niemand, maar de Duitsers hadden wel wat royaler mogen zijn in dit geval. De skyline van Rotterdam ziet eruit als een vergeten spookstad waar de duvel zelve dagelijks zijn behoefte overheen giet. Tot zover.

Wie er in zo'n stad met het openbaar vervoer zou willen reizen is mij dan ook een volstrekt raadsel, maar laten we even meegaan in het tafereel dat één van die zwakzinnige Rotterdammers op de bus wacht. Tweede puntje: wie gaat er in vredesnaam op dat lullige, koude, snoeiharde bankje zitten? Naast oude oma's en irritante kinderen? Niemand, en de reden is eenvoudig: voordat we die stinkende, meurende, riekende derdewereldbus instappen, voelen we gaarne nog even de frisse wind in ons gezicht (hoewel die in Rotterdam niet zo fris zal zijn want wat er allemaal in die haven ligt te ontbinden wil ik niet weten, maar vrolijk word je er niet van).

Goed, zo'n oude oma gaat dus op het bankje zitten en ziet haar gewicht verschijnen, met direct daaronder een advertentie voor een sportschool. Derde puntje: waarom gaat men er als vanzelfsprekend vanuit dat iemands lichaamsgewicht te hoog is? Ik kan me niet voorstellen dat het net zo werkt als die snelheidsmeters als je de bebouwde kom binnenrijdt; onder de 50 km/u krijg je een 'Dank u!', daarboven word je gewaarschuwd alsof je levensgevaarlijke toeren aan het uithalen bent. Nee, die advertentie zal niet veranderen al naar gelang het lichaamsgewicht; de hele negatieve insteek van het concept lijkt me daarom al verwerpelijk.

En dat brengt me bij het vierde puntje: waarom zou je überhaupt naar een sportschool gaan? Wie aan zijn of haar gewicht wil werken, koopt een joggingbroek en wat sportschoenen, fietst naar een bos, en draven maar. Daar hebben we geen sportschool voor nodig. Het enige waar je een sportschool voor nodig hebt, is trainen met gewichten. Maar ja, dat heeft weer niets van doen met lichaamsgewicht. Nu ik er zo over denk, dat hele trainen met gewichten slaat nergens op. Je traint voor... niets. Je traint alleen zodat je de volgende keer weer de training kunt doen. De enige reden voor het doen van je oefeningen, is het kunnen doen van die oefeningen. Ik haat sportscholen. Met spiegels.

Wie betaalt er eigenlijk voor die gewichtssensoren?

Reclamemensen die onschuldige burgers nutteloze sportscholen in willen jagen. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Overal carnaval

2009-02-26T13:44:00.005+01:00

28 jongeren in één busje

HEERENVEEN - De Friese politie heeft woensdagavond op de Pastorielaan in Heerenveen een busje aangehouden waarin 28 jongeren in een laadruimte zaten. De laadruimte is 3,20 meter bij 1,75 meter groot. De jongeren van 16 en 17 jaar oud staken bovendien hun middelvingers op naar de agenten. Dat maakte de politie donderdag bekend. De jongeren waren op weg naar een feestje.
Surveillerende agenten hoorden veel kabaal uit het busje komen waarop de agenten de bestuurder staande hielden. Toen ze de laadruimte controleerden, sprongen de feestvierders er ineens uit. De bestuurder heeft een bekeuring gekregen.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Ik voel namelijk iets aan mijn water. En als ik iets aan mijn water voel, dan duidt dat negen van de tien keer daadwerkelijk op onraad. Er mist iets aan dit bericht. Een klein fragmentje, een detail waardoor het ineens begrijpelijk zou worden. Dat je zou zeggen "oh, dan snap ik het heel goed". Weet u wat er mist? Vast wel hè?

Het wordt tijd dat we eens iets goed helder krijgen. Ik, rasechte Nederlander zijnde, heb een gruwelijke grafschurft aan carnaval. Vooral aan die kansloze types die een heel jaar wachten totdat het 'eindelijk' carnaval is en dan ineens proberen de popi jopie onder het klootjesvolk te zijn door één of andere debiele alaafpet op te zetten en om de haverklap polonaises te beginnen. Vervolgens komt het neer op vijf dagen lang verplicht 'leuk' doen (lees: je tussen zwetende veertigers naar de kanker zuipen) en is het geoorloofd om de moeder van je beste maat te naaien, enzovoorts. Dit alles uiteraard onder begeleiding van de meest afgrijselijke, weerzinwekkende muziek die je Dutroux nog niet zou toewensen als afscheidsdeuntje bij zijn begrafenis. Mij niet gezien.

Het is werkelijk de onzinnigheid ten top. Wie dronken wil worden trekt de koelkast open, pakt een willekeurige fles, pleurt een filmpje in de dvd-speler, rolt een damp en gas erop. Een normaal mens heeft daar geen carnaval voor nodig. Doe gewoon waar je zin in hebt en loop niet vanaf begin november te rukken met het idee dat je ergens in februari dronken gaat worden. Het lijkt me inmiddels duidelijk dat ik niet zozeer iets heb tegen het feest zelf, maar des te meer tegen de Nederlanders die het doen verworden tot iets dat het daglicht niet verdraagt.

Met carnaval is op zichzelf namelijk niet zoveel mis. Carnaval in Venetië schijnt bijvoorbeeld zeer de moeite waard te zijn, en we kennen allemaal de taferelen uit Rio de Janeiro. Het zijn feesten die een natie of een stad definiëren. Het is iets waarvoor je als toerist naar de stad zou trekken. Het is een jaarlijks festijn waar over de hele wereld met respect naar wordt gekeken (zoals men dat in New Orleans ook graag met Mardi Gras pretendeert te hebben, maar dat slaat natuurlijk al nergens meer op).

In Nederland is carnaval helaas een feest voor randdebielen. Het zal me worst wezen wat alle carnavallers voor tegenargumenten hebben, ik blijf erbij dat als je als volwassen persoon rondloopt in een met aangekoekte kots voorzien berenpak met daarbij een speen in je mond, een biertje in je rechterhand en een mattenklopper in je linkerhand, je er toch gewoon uitziet als een randdebiel. Ik heb ze dit weekend weer door de straten zien struinen met z'n allen. Als ik de directeur van een willekeurig gesticht was, had ik ze allemaal opgepakt en opgesloten.

Het ergste vind ik nog die mensen in de trein. Zit er één of andere mongool in een bijenpak tegen z'n vriend aan te rijden en te roepen dat ie wortelen in z'n kop heeft. Kijk, het lijkt mij langzaamaan duidelijk dat ik enigszins een hekel heb aan carnaval, maar ik ben er nog steeds wel zo eentje van 'leven en laten leven'. Laat die boeren lekker hun feestje vieren, denk ik dan. Nog nooit last van gehad, je moet in die periode van het jaar gewoon niet de provincie in. (Of liever nog, je moet eigenlijk helemaal nooit de provincie in.) MAAR KUNNEN DIE BOEREN DAN ALSJEBLIEFT GEWOON HUN BEK HOUDEN IN DE TREIN.

Dat het zuidelijke plebs z'n feestje viert, vind ik best. Dat het overslaat naar de rest van Nederland is bedenkelijk, maar oké, niemand dwingt je om mee te doen, dus ik vind het best. Dat al die carnavallers dan gewoon doodleuk de bijbehorende veertig dagen vasten negeren en zich na carnaval vrolijk blijven volproppen met vlees uit eigen weiland (en dan doel ik niet op gerookte Turken uit Amsterdam, dank u), zelfs daar zal ik niet langer dan een kwartiertje van wakker liggen. Maar dat ze om dat hele carnaval niet gewoon één grote, figuurlijk muur zetten, dát is het probleem.

Jaarlijks zorgen deze misstanden in Nederland ervoor dat alle televisie-omroepen hun camera's op het zuiden richten en eindeloos beelden van walgelijke feestgangers de ether inslingeren. Talloze malen zie je Johan Vlemmix (die idioot die minister van feest wilde worden) zichzelf belachelijk maken te midden van een stel onverstaanbare, raaskallende zwakzinnigen. Een paar jaar geleden was diezelfde Vlemmix te gast in Pauw & Witteman om met een droeve blik mede te delen dat hij afscheid zou nemen van de publiciteit. Meneer had er goed over nagedacht, hij wist het zeker, hij kon niet meer tegen alle aandacht. Twee weken later - en geen dag langer - stond vriend Johan weer met zijn waffel voor de camera. Hij verzuchtte in een interview hoe depressief hij was geworden in die twee weken. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk om in slechts twee weken zoveel stemmingswisselingen te ondergaan dat je eerst honderd procent vastbesloten bent met pensioen te gaan, dan depressief wordt, om vervolgens te besluiten toch maar weer te gaan werken?

Het volk accepteert het allemaal maar. In plaats van hem - terecht - te stenigen blijven al die carnaval-imbecielen hem aanbidden alsof hij de Messias zelve is, blijven ze zijn singles kopen (iets wat sowieso al niet te begrijpen valt) en blijven ze hem bakken met geld bieden om voor al die krankzinnigen op te treden. Hoe walgelijk dit allemaal ook is, toch kun je het het volk niet helemaal kwalijk nemen, want het blijft uitschot als Johan Vlemmix en Paul de Leeuw dat dit soort gedrag legitiem maakt. Gelukkig is al dit gekut sinds gisteren weer voor een jaar voorbij. Beschaafd, ontwikkeld Nederland kan weer opgelucht ademhalen. Helaas zijn er altijd nog debielen die met z'n achtentwintigen in een busje gaan zitten zuipen.

Carnavallende Nederlanders. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Lekker schelden

2009-02-17T11:25:00.006+01:00

Mensen mogen minder klagen

AMSTERDAM - Mensen klagen te veel. Dit blijkt maandag uit een onderzoek onder ruim vijfhonderd bezoekers van de website van Psychologie Magazine.
Bijna 80 procent van de deelnemers vindt dat er om hen heen te veel mensen laten weten wat hun niet bevalt. Toch steekt de helft de hand in eigen boezem en vindt dat ze zelf ook wel wat minder mogen klagen. Favoriete 'klaagonderwerpen' zijn het gedrag van de partner, vrienden of collega's. Daarna komt de ergernis over onbekenden, zoals andere verkeersdeelnemers. Lichamelijke ongemakken en druk, druk, druk komen op de derde plaats. Zowaar 8 procent vindt zichzelf ergerlijk. Het weer mag zich slechts in de negatieve belangstelling van 3 procent van de ondervraagden verheugen.
Klagen lucht wel op. De helft van de deelnemers aan het onderzoek voelt zich beter na een lekkere klaagpartij. Partners zijn tamelijk favoriet als klaagmuur: 45 procent uit ongenoegens tegen hem of haar. Vrienden zijn met 25 procent tweede keus en collega's derde met 18 procent.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Dag in dag uit, week na week, jaar na jaar ergert iedereen ter wereld zich aan iedereen ter wereld. Dagelijks zien we met gekromde tenen en tranen in onze ogen toe hoe onze imbeciele medemensen er een potje van maken. Continu word je geconfronteerd met zuivere debiliteit van jan en alleman. Gelukkig hebben we één collectieve remedie: lekker klagen. En wat doen de debielen bij ANP? 'Mensen mogen minder klagen' gooit men als headline de deur uit. En als ik dat lees, dan heb ik ineens heel veel zin om te klagen.

Klagen is fijn. Ik doe het bijna dagelijks. Ik kan het iedereen ten zeerste aanbevelen. Afgelopen zondag nog, stond ik op het kleine derdewereldstationnetje Oldenzaal te wachten op twee oude oma's die naar Hengelo moesten, niet wisten hoe de kaartautomaat werkt en per se 40% korting wilden op dat lullige stukje treinreis. Tegen de oude dames ben ik beleefd en ik help ze snel met hun verrekte klotekaartjes, maar van binnen kook ik. En dat uit ik dan als ik thuis kom. Heerlijk. Dat zou iedereen eens moeten doen.

De beste manier van klagen is het gebruik van (combinaties van) vloek- en scheldtermen die eigenlijk net niet kunnen. Goede inspiratie daarvoor is in dit digitale tijdperk overal te vinden, dus dat is het probleem niet. Wellicht zou het een probleem kunnen zijn dat andere mensen zich storen aan bepaald taalgebruik. Zo had ik het zondagavond, tijdens mijn klaagzang over de dames bij de kaartautomaat, niet over 'twee oude wijven die niet wisten hoe de automaat werkt', maar over 'twee kutkankerwijven die niet wisten hoe die klotepleurisautomaat werkt'. Daar kun je je aan storen. Goed! Heel goed, zeg ik dan, want dat is dan weer een nieuwe reden voor iemand om te klagen. En zo klagen we dan de hele dag vol.

Dan heb je ook mensen die uit principe niet vloeken omdat het frustratie en dergelijke teweeg zou brengen. Nou, daar kunnen we heel kort over zijn: dat is fout. Een occasionele scheldpartij is gezond, gaat stress tegen en is goed voor het groepsgevoel. Het moge dan ook duidelijk zijn dat organisaties als de Bond tegen vloeken dood moeten en hun godverdomse muil moeten houden. Daar komt dan nog bij dat deze Bond het vloeken als volgt definieert: "Het misbruiken van de naam van God of van Jezus Christus." Tegelijkertijd begint men een campagne tegen 'kanker'. Kutbond.

Toch zijn er mensen die gewoon liever niet vloeken. En daar is uiteraard niets mis mee. Want er zijn gelukkig andere methoden om je dagelijks geklaag wat kracht bij te zetten. Zo is het heel prettig om je frustratie om te zetten in daden. Smijten met borden lucht erg op, maar de rotzooi naderhand is een beetje vervelend. Daarnaast moet je de volgende dag nieuw servies kopen, en dat zijn vaak klusjes die weer tot wagonladingen irritatie leiden. Als je dus ergens mee wilt smijten, neem dan wat bestek, een stoel, etensresten, baby's of grasmaaiers. Die kunnen wel tegen een stootje.

Een alternatieve methode is volgens veel mensen 'tot tien tellen'. Dit is natuurlijk onzin, want dan krop je al je frustratie op totdat het er eens in één keer allemaal uit komt. En dat is niet fijn. Nee, dan toch liever een paar goddammits per dag. Een derde manier om om te gaan met opgekropte agressie is deze omzetten in iets creatiefs (en dan bedoel ik niet het maken van een schilderij met het bloed van alle mensen die je net hebt vermoord). Maak er een liedje van, een film, of een mooi boek. Dan doe je ook nog iets goeds voor je medemens.

Maar nee, dit alles moet volgens het Psychologie Magazine maar eens afgelopen zijn. We moeten niet meer klagen. We moeten allemaal onze mond houden, ergernissen opkroppen en ons conformeren. Goed joh. Leuk joh. Gaan we doen joh.

Krijg toch de tering.

De weerstand tegen goede klaag-, scheld- en vloekpartijen. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Zieke sites

2009-01-24T19:31:00.005+01:00

Brit vermoordt vrouw om Facebook-status

AMSTERDAM - Een 41-jarige Brit is veroordeeld tot zeker 17 jaar cel omdat hij zijn 26-jarige vrouw doodstak nadat die op haar Facebookprofiel had gemeld dat ze alleenstaand was.
Dat melden Britse media vrijdag. Het koppel leefde al drie weken gescheiden na een ruzie over de kosten van cocaïnegebruik. Edward Richardson ging door het lint toen hij zag dat zijn vrouw Sarah haar relatiestatus op vriendensite Facebook had veranderd in 'single'.
Hij ging naar haar ouderlijk huis, waar hij haar in de slaapkamer aantrof, en bracht haar zeker dertien messteken toe. Daarna probeerde hij zichzelf van het leven te beroven.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Zie je nou wel dat al die doelloze profiel- en community-sites op internet alleen maar dood en verderf zaaien? Gewoon een doorsnee, gezond, gelukkig Engels gezinnetje dat uit elkaar wordt gerukt door de destructieve, allesdoordringende gammastraling die je van alle hoeken en gaten van het tegenwoordige WWW tegemoet komt. Het moet misschien maar eens afgelopen zijn.

Een kijkje op willekeurige Hyves-profielen is vergelijkbaar met een bezoekje aan je irritante grootouders. Je hebt geen idee wat je vandaag weer zult aantreffen, maar één ding is zeker: het eindigt met priemende hoofdpijn. Het heeft iets hevig druilerigs; die miljoenen Nederlandse zieltjes die als een stel zombies hun hele hebben en houden op een Hyves-profiel stouwen, en daarna handenwrijvend zoveel mogelijk vriendjes en vriendinnetjes gaan verzamelen. Vervolgens gaat het Hyves-profiel ook functioneren als agenda, notitieblok, foto-album en, wellicht nog wel de meest waardevolle functie voor de modale Nederlandse tiener: scheld-, vloek- en tierkanaal.

Over het algemeen erger ik mij zelden tot nooit aan zaken die mij niet persoonlijk bereiken. Het is één van de pijlers van dit blog geweest; er moet een persoonlijk kantje aan zitten. Welnu, als we in het huidige Groene Boekje inmiddels het woord 'krabbelen' opgenomen zien staan in de Hyves-hoedanigheid, dan is dat punt toch wel met verve bereikt. Zelden in de historie van ons schone, Laaglandse taaltje is er een welgebekt woord als 'krabbelen' (zo lekker voor in de mond, prachtig) op zulk een respectloze wijze ruw verkracht tot een bezigheid die we ook gewoon zoals de rest van de wereld PM'en hadden kunnen noemen.

Het maakt allemaal deel uit van een tendens die zich, weliswaar overal ter wereld maar toch met stip in Nederland en omstreken, met alle treurigheid van dien een spoor van melodramatiek achterlatend een weg baant van de tochtige krochten van 's lands internetkerker naar de brommende beeldschermen van miljoenen verveelde, digitale zieltjes, allen opgezogen in iets dat veel groter is dan zij en ze langzaam vergiftigt, totdat ze net zo betekenisloos worden als hun Hyves-pagina zelf. Want laat dat voorop staan, het stelt natuurlijk allemaal echt helemaal geen ene reet voor. Dat is wellicht nog het meest tragische; mensen doen er uren over om hun schattige paginaatjes in te richten, foto's te uploaden, profielen in te vullen, en het boeit niemand. (Ik ben zo blij dat ik twee keer per maand een half uurtje bezig ben en een standaard-sjabloon voor de lay-out gebruik.) Maar wel tweehonderd 'vrienden'! Geef eens een feest, kijk hoeveel er komen. Ik denk dat Alex Pechtold verstek laat gaan, namelijk.

Je moet er maar van houden hoor, de ene week nog met je billen in de branding op Aruba liggen en de volgende week halsoverkop de spreekwoordelijke gipsafdrukken daarvan via je usb-stick het wereldwijde netwerk opslingeren. De hele wereld kijkt mee terwijl je op een spierwit strand met je uitgezakte pens de Hitkrant van vier weken geleden zit door te bladeren met iets op je kop dat zich het best laat omschrijven als opa's fiets van voor de oorlog met twee grote ronde glazen waar ooit de spaken zaten. Ondertussen loopt er op de achtergrond nog een vage neger met een strik om zijn snikkel, maar dat had je zelf nog niet gezien dus dat merk je wel aan je krabbels. Leuk. Ook zijn de makers van Hyves en dergelijken kennelijk voorbij gegaan aan het feit dat het gemiddelde vakantiestrand gevuld met Nederlanders er nog wel eens uit wil zien als het dagje uit van de leprakliniek, dus wie er nou helemaal gebaat is bij al die afzichtelijke foto's, is mij niet helemaal duidelijk. Dit terzijde.

Het ergste zijn nog de mensen die op sites als Facebook of Hyves de meest uiteenlopende zanik-anekdotes over hun persoonlijke leven optekenen in hun blogs. De tragiek hiervan laat zich het best vergelijken met die van het lot van de persoon die de volgende mokerslag om zijn arme oren krijgt: "Je raadt nooit wat ik vannacht gedroomd heb!" We kennen allemaal het gevoel; hier volgt een verhaal van drie jaar zonder begin en eind en het slaat allemaal nergens op. De enige die het vervolgens allemaal 'zó vaag!' vindt is de verteller zelf, en je hebt de neiging om die herhaaldelijk met z'n zak tegen de stoep te bonken en op dat ritme te krijsen "Ja, tuurlijk, is, het, vaag, het, is, verdomme, een, droom, lul".

Wat me tot slot mateloos irriteert is het feit dat iedereen denkt dat je nog in een grot woont als je niet meedoet aan de hele Hyves-polonaise. Het is een legitieme, vaste vraag geworden als je gewoon maar wat met iemand kletst. "Wat studeer je?" "Waar woon je?" "Wat is je Hyves?" Er wordt ook over gesproken alsof het daadwerkelijk een bezigheid is. Even 'hyven'. De tranen springen je toch in de ogen als je zoiets hoort? De populariteit is werkelijk onbegrijpelijk, en aan de naam kan het ook niet gelegen hebben, want zelden heb ik zo'n intens beroerd staaltje marketing-tactische naamkeuze gezien. Als je aan een Amerikaan wilt uitleggen dat die voor jouw profiel maar even je Hyves moet checken, heb je aardig wat recht te zetten. Desalniettemin dekt het de lading wel, want iets anders dan een ziekte kun je dit soort sites toch met alle goede wil van de wereld niet noemen.

De bizar overdadige populariteit van profielensites. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Reclame, reclame

2009-01-02T16:07:00.003+01:00

Recordaantal sms'jes verstuurd

AMSTERDAM - Nederlanders hebben dit jaar een recordaantal sms'jes gestuurd met nieuwjaarswensen. Vodafone kreeg 52 procent meer tekstberichten te verwerken dan tijdens de vorige jaarwisseling. T-Mobile noteert een stijging van een derde.
Vodafone verwerkte tussen 22.00 en 04.00 uur 22,1 miljoen sms'jes. Klanten verstuurden zelf 12,1 miljoen berichtjes en ontvingen er tien miljoen. Bij T-Mobile gingen in dezelfde tijd bijna negentien miljoen sms-berichten over het netwerk.
Waar Vodafone het aantal sms-berichten meer dan verdubbeld ziet, is het telefoonverkeer in vergelijking met vorig jaar fors minder. Deze jaarwisseling werden 6,4 miljoen gesprekken gevoerd. Dat is ruim veertig procent minder dan de elf miljoen van vorig jaar. T-Mobile registreerde tien miljoen in- en uitgaande gesprekken en spreekt van een 'flinke' toename.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Want ik had er zin in dit jaar. Lekker al mijn vrienden en bekenden een weldoordacht sms'je sturen als het Uur U daar was. Ik zat in de aanslag. Telefoon gereed, sms'je getypt, geadresseerden ingevoerd. Er kon niets misgaan. Maar ja hoor, net als alle voorgaande jaren werd mijn hoop binnen luttele seconden vermorzeld, verorberd en weer uitgekotst door een overbelast KPN-netwerk. En nu was dat op zichzelf nog wel te verwachten, ware het niet dat er, buiten bovenstaand bericht, nog iets in de media was de afgelopen weken dat mij vurig deed hopen op een vlekkeloze sms-missie.

Want al sinds half december zag ik op televisie commercials van KPN. Men deed er alles aan om in de uren rond de jaarwisseling alle sms'jes en telefoongesprekken goed te laten verlopen, zo werd mij op het scherm toevertrouwd. Let wel: het was geen commercial van Vodafone. Het was geen commercial van T-Mobile. Het was een commercial van KPN, de grootste mobiele provider van ons land. Sterker nog: er waren helemaal geen commercials van Vodafone en T-Mobile. Ik dacht, begrijpelijkerwijs: ik zit goed! Mijn provider is hard aan het werk om het netwerk te optimaliseren, en die gekken bij T-Mobile en Vodafone hebben geen idee wat ze te wachten staat! Hah!

Niets bleek minder waar. Na tot half 2 verwoed geprobeerd te hebben mijn sms'je te verzenden, gaf ik al scheldend de moed op (dit is dus hoe ik het nieuwe jaar in ben gegaan; dankuwel richting de heren en vrouwen van KPN die zelf ongetwijfeld wél ruimte op het netwerk hadden), en ik was niet de enige. Even later ontving ik twee sms'jes van bekenden die ineens reageerden op wat ik zojuist had proberen te versturen, maar wat volgens mijn telefoon niet was gelukt. Logischerwijs ging ik er nu vanuit dat de fout in mijn telefoon zat, en dat mijn bericht wel degelijk was verzonden. Tot ik er later die avond achterkwam dat veel anderen, die ook in de geadresseerdenlijst stonden, niets hadden gekregen. Hysterie alom, dat begrijpt u.

Welnu, dat alles was in de middag van 1 januari alweer vergeten en vergeven, totdat ik bovenstaand bericht zag. Klanten van Vodafone en T-Mobile (juist, u raadt het al, die providers die geen commercial hadden gelanceerd) hebben op massale wijze gesms't en gebeld. Met een totaal van meer dan veertig miljoen sms-berichten bij deze twee providers heeft mobiel Nederland zich zogezegd helemaal murw gesms't, en dat alles terwijl ik met een haperend KPN-netwerk zat opgescheept. Het mag geen toeval heten dat KPN überhaupt niet genoemd wordt in het bericht, ze hebben waarschijnlijk een stuk of drieduizend sms'jes kunnen verwerken waarna plotsklaps de zendmasten uitvielen en het hele netwerk al na-stuiptrekkend langzaam een zachte dood stierf.

Als KPN al dat geld van de reclamecampagne nou eens had gestoken in het daadwerkelijk opknappen van het netwerk, was de consument daar een stuk meer mee opgeschoten. Het is een beetje vergelijkbaar met zorgverzekeraars die reclames laten uitzenden waarin ze beweren zo goedkoop te kunnen zijn omdat ze geen winstoogmerk hebben. Als ze nou eens wat minder geld uitgeven aan die reclames, kunnen de poliskosten ook omlaag en komen de klanten vanzelf. Mag je van mij zelfs nog een klein beetje winst achterover drukken.

Al met al komt het erop neer dat ik mij op 1 januari alweer hetzelfde voelde als in heel 2008: ik was behandeld alsof ik een debiel ben. Het is dat ik niet aan goede voornemens doe (als ik iets wil doen, doe ik het, daar heb ik geen jaarwisseling voor nodig), maar anders luidde die als volgt: ook dit nieuwe jaar laat ik mij niet zonder slag of stoot als een debiel behandelen. Zo gauw als de aflooptermijn van mijn huidige telefooncontract het toelaat, stap ik over naar één van de andere aanbieders. Treurig feit is dat dat pas na de volgende jaarwisseling zal zijn, dus ik zal me nog één keer moeten ergeren... Maar ach, ik zal ze nog één kans geven. Want zo ben ik dan ook wel weer.

Ook in 2009 zal ik weer ontstemd zijn. De wereld is en blijft nu eenmaal debiel.

Een instabiel mobiel netwerk ondanks wekenlange reclamecampagnes die het tegendeel beloofden. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Band of Bollucks

2008-12-10T10:43:00.009+01:00

Coldplay ontkent plagiaat

LONDEN - De Britse band Coldplay ontkent plagiaat te hebben gepleegd. Vorige week maakte de Amerikaanse muzikant Joe Satriani bekend dat de titelsong van Coldplays nieuwe album Viva la Vida wel heel erg veel weg heeft van zijn 'If I Could Fly'.
''Als er enige overeenkomsten zijn tussen onze muziekstukken, dan zijn die volkomen toevallig en verrassen ze ons net zo als hem'', aldus Coldplay nu. ''Joe Satriani is een groot muzikant, maar hij heeft noch de song 'Viva la Vida' geschreven, noch er invloed op uitgeoefend'', beweert de band in een verklaring.
Satriani wil een schadevergoeding. Hij hoort in de nieuwste Coldplay-hit 'substantiële delen' uit 'If I Could Fly', een nummer op zijn album Is There Love In Space uit 2004. Hij wil nu een uitspraak van een rechtbank in Los Angeles.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Dit is nu de zoveelste keer dat Coldplay zich eraan schuldig maakt andere bands of artiesten te kopiëren of anderszins niet origineel bezig te zijn. Nu is dat op zich niet zo'n groot probleem - originaliteit is overschat - maar voor een band als Coldplay, die zichzelf maar al te graag uitroept tot grootste band ter wereld (wat de grootst mogelijke onzin is maar dat terzijde) is dit op zijn minst zéér genant. Het wordt nu echt eens tijd dat deze band iets innovatiefs gaat doen.

Toen in 2000 het album Parachutes uitkwam, stond de wereld eventjes op z'n kop. Hier was eindelijk weer eens zo'n debuutalbum dat een glansrijke carrière beloofde. Nummers als 'Trouble' en 'Yellow' werden grote hits en blijven tot op de dag vandaag frequente gasten op alle FM- en AM-golven ter wereld. Natuurlijk was het album nog verre van 'perfect', er schortte nog van alles aan en veel nummers haalden het op de lange termijn niet, maar het was een goede basis voor later succes.

Helaas moeten we nu, ruim acht jaar later, concluderen dat Coldplay zich vervolgens louter heeft bezig gehouden met het kopiëren van zichzelf en anderen, niets innovatiefs meer heeft gedaan en zichzelf eigenlijk volstrekt ongeloofwaardig heeft gemaakt. Het is waar dat het album A Rush of Blood to the Head uit 2002 een groter succes was dan het voorgaande Parachutes, maar welbezien is het gewoon echt een vreselijk album. Hele volksstammen worden nog geregeld 's nachts gillend wakker, badend in het zweet, met de intro van 'Clocks' nagalmend in hun hoofd. Het is zeer goed mogelijk dat dit één van de meest afschuwelijke nummers is die in de recente historie het daglicht heeft mogen aanschouwen. Het enige positieve aan 'Clocks' is dat de muziek niet direct aan het begin van de videoclip begint, waardoor je net genoeg tijd hebt om op de mute-knop te rammen. Dat dit nummer vervolgens een vaste klant in de top tien van de Top 2000 is geworden, dat is iets waarvoor de dames en heren bij Radio 2 zich diep moeten schamen.

Daarnaast is A Rush of Blood to the Head verantwoordelijk voor een paar van de meest lelijke songtitels sinds de uitvinding van de grammofoonplaat. Tracks getiteld 'Politik' en 'God Put a Smile Upon your Face' zou ik persoonlijk nog niet op mijn kerfstok willen hebben al was ik de enige artiest ter wereld. Als afsluiter van het album hebben we het nummer 'Amsterdam', dat zo heet omdat, juist, u raadt het al, vriend Chris het in Amsterdam bij elkaar heeft bedacht. Flikker toch op man.

Welnu, naast dit alles werd het album toch een doorslaand succes en werd 'Clocks' een grote hit. Het zou flauw zijn om dat allemaal niet te erkennen en het album alsnog af te doen als ongeïnspireerde bagger (wat het eigenlijk stiekem wel is). Nu wil het toeval dat 'Clocks' ook meteen de eerste keer was dat Chris Martin en z'n vriendjes in aanraking kwamen met het monster dat plagiaat heet. Natuurlijk kan iedereen dit een keer overkomen - er lopen wel meer golddiggers op de aarde rond die willen teren op andermans succes. Maar zoals ze in Amerika zeggen: fool me once, shame on you; fool me twice, shame on me. (Dat geldt overigens niet voor iedereen.) Coldplay is voor de derde keer gefoold.

Want de grootste rel tot nu toe beleefde de band rond het nummer 'Talk'. Dat nummer is afkomstig van het album X&Y uit 2005, en was na 'Speed of Sound' (wat 'Clocks' #2 is) de grootste hitsingle van dat album. Ik herinner me nog dat ik voor het eerst X&Y luisterde (je moet het blijven proberen hè). 'Talk' sprak me ontzettend aan, het was bijna een eng en onwennig gevoel dat een band als Coldplay een nummer had gemaakt dat zó goed was. Maar al binnen een paar weken viel het kwartje, en mochten de heren van Coldplay een smeekschrift richting Kraftwerk opsturen. Chris Martin had zich in zijn onderbewuste laten inspireren door het nummer 'Computer Love', en dát is bij vergelijking goed te horen. Dat was nu de tweede keer; shame on Chris, zou je zeggen.

Maar alles werd keurig afgehandeld. Kraftwerk meldde zich, Coldplay erkende de fout en regelde de zaken direct met de heren van Kraftwerk. Het succes van X&Y ging Coldplay echter niet in de koude kleren zitten. Na afloop van de toer kregen de fans een speech te horen waarin Martin vertelde dat de band er even tussenuit ging. Dat het anders wel eens fout kon gaan. Dat de band bijna uit elkaar was gegaan. Dat ze even een paar jaar tijd nodig hadden om dingen op een rijtje te zetten. Dat er niet teveel achter gezocht moest worden. Rinkelt er al een belletje? Over U2 gesproken, er zijn meerdere vergelijkingen te trekken. Chris wil wel érg graag Bono zijn, en steekt dat ook in de pers niet onder stoelen of banken. Ik herhaal het nog maar eens: het wordt tijd dat deze band iets innovatiefs gaat doen.

Ondertussen is Viva la Vida uit, bewijst Chris Martin voor de zoveelste keer dat hij het niet voor elkaar kan krijgen gewoon eens na aanvang van een nummer een halve minuut lang z'n bek te houden en een intro zijn werk te laten doen, en heeft de band een tweede speech á la U2 de deur uit gegooid. Het zal ze vast weer een berg publiciteit brengen, en voor volgend jaar oktober staat er al weer een concert in Ahoy op de planning. Je zou bijna gaan denken dat het een goede band is.

Het constante gebrek aan creativiteit bij Coldplay. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Sex sells

2008-11-29T01:40:00.003+01:00

Fransen hebben grootste penis

SINGEN - Fransen in opgewonden toestand hebben in Europa de langste en dikste penis. Dit heeft een Duits onderzoek vastgesteld volgens de vrijdageditie van de Bild Zeitung. Het is een onderzoek van het Institut für Kondom-Beratung (condoomadvies) in het Zuid-Duitse Singen. Het is volgens het instituut uitgevoerd onder ruim 10.000 mannen in 25 landen van de Europese Unie.
Fransen haalden een lengte van 15,48 centimeter en een omvang of dikte van 13,63 centimeter. Dat is ruim meer dan het Europese gemiddelde van 14,27 lengte en 11,70 centimeter omtrek. De Nederlandse penis was vrijwel gelijk aan het Europese gemiddelde met respectievelijk 14,28 en 11,35 centimeter waarmee die op de twaalfde plaats kwam. Het kleinere België kwam in deze lijst groter naar voren, een achtste plaats met 14,77 centimeter lengte en 13,19 centimeter omvang.
De lijst sluit af met Ierland en Griekenland met respectievelijk 12,78 en 12,18 centimeter lengte. Het Institut für Kondom-Beratung stelt een volkomen onafhankelijk instituut te zijn voor voorlichting aan condoomgebruikers.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Die Fransen komen altijd met alles weg, hebben altijd mazzel, hebben een president die het met een zuchtend fotomodel doet, hebben de taal en de stad van de liefde, en hebben nu ook nog van Onze Lieve Heer Op Zolder de grootste snikkel gekregen. De duvel schijt ook altijd op de grootste hoop.

Wie ooit de Frans-Waalse grens is overgestoken, weet waar ik het over heb. Tussen de Ardennen, Pyreneeën en Alpen ligt geen land, maar een spraakgebrek. Het is alsof de tijd er twee eeuwen lang heeft stilgestaan. Men heeft nog altijd last van het soort Bourgondisch, Napoleaans, elitair nationalisme dat al sinds het begin van de negentiende eeuw achterhaald is, en men is er nog trots op ook. Er loopt over ons vredige, eensgezinde Europa een litteken van Strasbourg tot Nice. En wie ooit die reis heeft ondernomen, weet waarom het zo jammer is dat zo'n mooi land wordt bezet door zulke honden van mensen.

Je gaat je bij het zien van bovenstaand artikel dan toch afvragen: hoe heeft het zover kunnen komen. Het feit dat de gemiddelde Franse jongedame nog nooit een scheerapparaat gezien heeft, kan er toch moeilijk debet aan zijn geweest. Er zijn vast allerlei fetisj-clubs die kicken op behaarde dames, maar het kan onmogelijk de reden zijn dat een hele natie de vlaggenstok heft. Desalniettemin presenteert Frankrijk zich als het land van de liefde, met de taal van de liefde, en de stad van de liefde. Ooit een dag in Parijs rondgelopen? Je wordt overal aan je jas getrokken door riekende negers die je voor schandalige bedragen lullige armbandjes proberen aan te smeren. Ondertussen fungeert de kleine ruimte naast de stoeprand door de hele stad als open riool en zijn de bussen fotograferende Jappen niet aan te slepen. De heroïnespuiten vind je tussen de hoeren op straat en je kunt geen weg oversteken zonder door een horde scooters van je sokken te worden gereden. Als dat de stad van de liefde is, is de Paus een moslimterrorist.

En wat betreft die taal; die is echt ontstaan toen een stel gefrustreerde, tachtigjarige paters ergens in een klooster in Noord-Frankrijk aan het begin van de veertiende eeuw teveel wijn hadden gezopen en onzin begonnen uit te kramen. Daarom is het ook zo simpel om iemand die geen woord Frans spreekt voor te houden dat je dat zelf perfect doet. Leg gewoon je tong dubbel in je mond en maak van iedere klinker een neusklank waar een paard nog de hik van krijgt. Het zinnetje 'un bon vin blanc' doet het altijd goed.

Waar wordt men in Frankrijk dan wel zo ontzettend opgewonden van? We hebben het hier immers wel over het land van de zuchtmeisjes (we herinneren ons allemaal nog de verschrikking die 'Je t'aime... moi non plus' heet), daar kan Sarkozy nog een aardig eind over meepraten. Maar goed, als ik een stijve yoghurtpomp moet krijgen van mensen als Carla Bruni en fokking Céline Dion (Franstalig is Franstalig), dan emigreer ik nog liever. Aan de andere kant begrijp ik het ook wel. Met mensen als Dion en Bruni op de televisie en al die harige wijven op het strand, zou ik er zelf ook uit pure wanhoop zo vaak aan trekken dat ie vanzelf wel de langste van Europa wordt. Want ja, het blijft nu eenmaal een volkje dat zich maar al te graag over de eigen bol aait. Of ergens anders, daar doen ze niet zo moeilijk over.

Het onderzoek, om daar maar even op terug te komen, roept echter wel wat vragen op. Vragen als: hoe benader je mensen om hieraan deel te nemen? Hoe prepareer je ze voor het onderzoek zelf? Waar precies wordt de penisomtrek gemeten? Mag ik daarbij de voorhuid wel of niet meerekenen? En is de gemiddelde penislengte niet alleen maar relevant als ook de gemiddelde vaginadiepte wordt meegenomen? Het zijn toch vragen waar de heren en dames onderzoekers zich niet zo druk om schijnen te hebben gemaakt.

Toch ben ik blij dat het onderzoek is uitgevoerd. Het zorgt weliswaar voor nog meer trots onder die Fransen en we hebben ditmaal weer van de Duitsers verloren (nooit geweten dat er nog zulke grote verrassingen onder al die bierpensen scholen), maar, en het moet gezegd worden, de timing is perfect. Een week nadat André 'If You Can't Keep It In Your Pants, Keep It In Your Family' Rouvoet er nota bene via een KRO-documentaire achter moet komen dat de seksuele moraal onder jongeren is 'losgeslagen' (ja die hippietijd was toch zo erg nog niet hè), leggen duizenden mannen door heel Europa spontaan hun harde puddingbuks langs een meetlat en hangen ze er als klap op de vuurpijl (ambiguïteit niet de intentie) nog een centimeterlint omheen. Wat dat betreft moet onze twaalfde plek toch een geruststelling zijn voor onze André, maar daar hebben we het wel weer over als er ergens in de Bible Belt weer een gezin zijn vierde drieling op de aarde zet. Wie weet wat we allemaal zouden aanrichten als we met onze dampende lantaarnpalen ergens in de top vijf hadden gestaan. Nee, André mag blij zijn dat al die met Durex beklede, ketsende pompstronken in berghokjes van middelbare scholen gewoon netjes rond het Europese gemiddelde hangen.

Nu ik er zo eens over nadenk, is die eerste plek voor Frankrijk best te begrijpen. Met landen als Ivoorkust als vroegere kolonie haal je natuurlijk veel echte, goede, kale negers naar je land, en we weten allemaal waar die goed voor zijn. Wat dat betreft hebben we als Nederlanders matig ingezet met Indonesië, maar Suriname was wel weer een goede poging. Conclusie: laat Clarence Seedorf maar teruggaan naar Ajax, dan staan we binnen de kortste keren bij de eerste vijf in de Grote Penisverkiezingen.

Fransozen hebben de grootste leuter. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Gare generatie

2008-11-20T20:19:00.005+01:00

Uitbreiding World of Warcraft breekt records

BAARN - Het tweede uitbreidingspakket van het populaire computerspel World of Warcraft, Wrath of the Lich King, gaat de boeken in als snelst verkopende pc-game ooit. Van het spel, dat op 13 november op de markt kwam, gingen in de eerste 24 uur wereldwijd meer dan 2,8 miljoen exemplaren over de toonbank. Dat maakte producent Blizzard donderdag bekend.
Wrath of the Lich King stoot daarmee het eerste uitbreidingspakket van World of Warcraft (The Burning Crusade) van de eerste plaats. Die game had het record van snelst verkopende pc-spel aller tijden op zijn naam sinds de release in januari 2007. Van die game vlogen binnen 24 uur ruim 2,4 miljoen stuks de winkels uit. Winkels in een aantal wereldsteden kregen toestemming het spel om middernacht al aan de enthousiaste fans verkopen. De nachtelijke releaseparty in de MediaMarkt in Rotterdam trok meer dan 1200 veelal uitbundig uitgedoste gamers.
De zogenoemde Massively Multiplayer Online Role Playing Game (MMORPG) World of Warcraft heeft op dit moment wereldwijd meer dan elf miljoen spelers en heeft verschillende records op zijn naam staan.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Moedeloos word je ervan, troep als World of Warcraft, Second Life en Lively. Op de basis- en middelbare school hebben we allemaal geschiedenis gehad. Dan kijk je terug op een periode, en krijg je een beeld van de mensen in die periode. Holbewoners, Middeleeuwers, Gouden Eeuwers; we hebben van iedereen een bepaald beeld, met goede en slechte kanten. Ik begin me de laatste tijd ernstig zorgen te maken over het beeld dat over honderd jaar in de geschiedenisboeken geschetst zal worden rond deze generatie. Hoe wordt op ons teruggekeken?

Nou, laten we eens kijken. De grootste maatschappelijke issues zijn een rookverbod, kutmarokkaantjes en Peter R. de Vries, het hele financiële stelsel blijkt met verzinsels en leugens aan elkaar te hangen, en een hele generatie tieners en twintigers zit achttien uur per dag als een stel junkies naar monitoren te staren. En met name dat laatste doet pijn.

En nee, natuurlijk is er niets mis met af en toe een spelletje spelen. (Nee, het zijn geen games, het zijn spelletjes. Probeer niet je eigen kinderlijkheid te verdonkeremanen.) Het is leuk, modern vermaak voor alle leeftijdscategorieën. Iets wat bij onze tijd past. Net zoals Pim-pam-pet dat vlak na de Tweede Wereldoorlog was. Maar dat werd niet dagen achter elkaar gedaan.

En dat is het probleem waarover ik het wil hebben. Die randdebielen die uren achter elkaar spelletjes zitten te spelen en ook nog menen met een sociale bezigheid aan de gang te zijn. Gelukkig zijn het er wat WoW betreft maar weinig: elf miljoen gebruikers wereldwijd. Helaas zijn het wel zulke enorme mongolen dat 2,4 miljoen van die elf miljoen in de eerste vierentwintig uur voor de deur stonden om een nieuwe uitbreiding uit de schappen te jassen. Dat zet je aan het denken: dit is niet hetzelfde als Pim-pam-pet. Dit is niet hetzelfde als Gouden Eeuwers die voor de lol gedichtjes maakten. En dit is niet hetzelfde als holbewoners die elkaar voor de lol met knuppels op hun kop mepten. Dit is waanzin. Er is ergens iets onvoorstelbaar misgegaan.

Het is natuurlijk allemaal erg treurig; hele volksstammen die zitten te verpieteren voor hun beeldscherm terwijl er buiten hun raam daadwerkelijk een wereld gaande is. En dan heb ik het niet over mensen die elke dag een uurtje spelletjes spelen. Dan heb ik het over de idioten die maandelijks minimaal vijftien dollar overmaken aan de dames en heren ontwikkelaars (elf miljoen maal vijftien is honderdvijfenzestig miljoen dollar per maand, de verderfelijkheid zelve) en het dat kennelijk allemaal waard vinden. Mijn eigen ervaring met computerspelletjes is als volgt: het is leuk zo lang als het duurt (wat doorgaans een middag of drie is), en daarna pleur je het weer van je computer, en besef je je dat je drie middagen hebt verknald. En dan ben je heel blij dat je gewoon een illegale versie had gedownload, in plaats van vijftig euro hebt uitgegeven aan een legale release.

Ondertussen hebben we met spelletjes als Second Life en Lively een heel ander soort satanisme bij de kladden; gewoon leven op internet. Het begon ooit een beetje met The Sims, wat al enigszins twijfelachtig was, want wat is nou het nut van een spel waarin je doel is om te... leven? Maar eerlijk is eerlijk, The Sims was/is geinig. Second Life is zeer, zéér bedenkelijk. Het is, samen met spelletjes als WoW, het uithangbord voor een generatie mensen die de kracht niet meer heeft om iets te doen, die zich zó verveelt en lui voelt dat hij zich terugtrekt in stinkende kamertjes met brommende computers, om te communiceren met lotgenoten. Het verschaft miljoenen randgevallen een bestaan, maar daar moeten we verre van blij mee zijn.

We zouden de gebruikers eens een maand of vier de hei op moeten schoppen. Eerst zullen ze drie dagen verdwaasd naar een toetsenbord of muis zoeken, totdat ze zich realiseren dat ze aan het leven zijn. Dan raken ze gefrustreerd, omdat ze hun spel niet kunnen opslaan om zeker te zijn dat deze nieuw verworven realisering niet weg is als de wereld vastloopt. En dan moet het hele proces van communicatie zonder headset nog beginnen. En dat brengt me terug bij de hoofdvraag: hoe wordt over honderd jaar op ons teruggekeken? Of zijn we tegen die tijd allemaal al zo lui, lam, zwak en gaar dat het ons geen hol interesseert? Spelen we World of Warcraft 2100, met het dertiende uitbreidingspakket Revenge of the Spooky Cucumber Midgets? We zullen het nooit weten...

Gelukkig bereikte ons deze week ook goed nieuws: Lively, zeg maar de Second Life van Google, stopt er per 1 januari mee. En daar mag best op geproost worden. Nog twee hordes te nemen, lijkt me, en dan zijn we weer een stapje dichterbij volwaardige beschaving. Mocht u zich overigens, wellicht omdat u zelf gamer bent of het anderszins goed met deze neanderthalers voor heeft, beledigd voelen door mijn uitspraken, dan kunt u uw klachten sturen naar afdeling Recht In De Prullenbak, postbus In Je Kont ter attentie van Je Moeder.

Zo, en nu ga ik een uur Football Manager 2009 spelen.

De almaar groeiende populariteit van MMORPG-spelletjes. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Kwantum en kwel

2008-10-28T20:55:00.005+01:00

Quantum Of Solace: A Quantum of Nonsense

The 22nd Bond picture is the shortest yet, but feels like one of the longest. About an hour in, I began to feel something I haven't for quite a few years in a Bond film - bored. That's because the script makes very little sense. We rarely know how or why Bond is doing what he is, or going where he is. The script makes such huge leaps of geography and motivation that whole scenes of exposition must have been left on the cuttingroom floor. The resulting film is as meaningless as its title.
If we don't marvel at Bond's ability to extract the information he needs, and he becomes just a running, chasing, killing machine, that removes a large part of why he's attractive. Daniel Craig looks extremely cool, and he has always been a strong actor, but he's never able to show us the depth he did in Casino Royale. In his second outing as 007, he sets about using his licence to kill, in no uncertain manner. So set is he on vengeance that he makes Rambo look like a pussycat.
The whole thing plays as though the producers are ticking off a list of ingredients. Mountainside car chase with Bond in an Aston Martin? Check. Rooftop chase? Check. Speedboat chase? Check. Nude girl dead and covered in gunk? Check. The familiarity of that shopping list might not matter if the sequences were as good as the ones they are imitating, but they aren't.
Some of the stunts remain impressive, and this picture will do well because of its predecessors. But it's a huge disappointment.

[Bron: RottenTomatoes]

Ik ben hier zeer ontstemd over. En ditmaal uit ik mijn ongenoegen eens van tevoren, in plaats van naderhand te gaan lopen kankeren. Deze film zal vanaf 6 november in bioscopen door het hele land te zien zijn, en ruim een week van tevoren roep ik u op: boycot deze homp schroot.

We kunnen over actiefilms lullen tot we een ons wegen, maar uiteindelijk is het punt gewoon: als ze het publiek vermaken, dienen ze hun doel. Dat een dergelijke instelling alleen voor de brede debielenlaag van de samenleving geldt, mag duidelijk zijn, maar doet weinig af aan het principe. Sommige mensen willen geroerd worden door een film, anderen willen zich kunnen identificeren, een derde groep wil geboeid worden door een sterk en gecompliceerd verhaal; en dan is er een bevolkingslaag die gewoon ordinair geknal, gerag en geram wil zien. En laat ik eens in een milde bui zijn: daar is eigenlijk niet zoveel mis mee.

Uiteraard schuilt er een grote 'maar' om de hoek. MAAR, als zo'n actiefilm dan níet vermaakt, en ook geen fatsoenlijk verhaal heeft, dan is het ook direct een piece of crap. Ik ben geen fan van actiefilms, ik ben geen fan van James Bond, ik ben geen fan van Daniel Craig áls James Bond, en ik ben geen fan van onafhankelijke films die toch niet op zichzelf staan omdat je een voorgaande film gezien moet hebben. En laat Quantum of Solace nu juist aan al die eigenschappen voldoen. Maar er is nog veel meer.

Laten we beginnen met de titel, want wat is daar in godsnaam mee gebeurd. Even onuitspreekbaar als betekenisloos, deze titel is echt gekozen door een Scrabblespel te pakken, alle letters door elkaar te gooien en ze vervolgens in willekeurige volgorde achter elkaar te plakken en we pleuren het op de dvd-hoezen en filmposters en schuiven het de markt in en iedereen gaat het kopen en bezoeken omdat er James Bond in de filmbeschrijving staat. Casino Royale heeft iets te maken met poker, dat snappen we direct. Quantum of Solace heeft iets te maken met, wat, quarks en leptonen?

Dan is er het grenzeloze acteertalent van Daniel 'Ik Kan Elke Erotische Scène Eruit Laten Zien Als Een Autopsie' Craig, en dat 'grenzeloze' is niet eens geheel sarcastisch bedoeld, want in Archangel is hij vrij verdienstelijk. Nu, het hele cyclische principe van James Bond vind ik al vrij misselijkmakend, maar als dat is waar je je als franchise op baseert, hou het er dan in godsnaam in. In Casino Royale werd al afscheid genomen van Bond's traditionele drankje, maar ditmaal is de regisseur er niet in geslaagd om de zinsnede 'Bond, James Bond' in de film te verwerken. Zoals Jan Mulder onlangs opmerkte: breng de film dan niet uit. Met een running time van 106 minuten is dit één van de minder lange Bondfilms, zeker als we alleen de recente edities meerekenen. Wat voor lam excuus voor een regisseur ben je als je er geen scène tussen kunt wurmen waarin Daniel de befaamde zin mag uitspreken. Indirect maakt Daniel Craig zich ook weer ongeloofwaardig, want wie eerst aangeeft zo dolgelukkig te zijn met zijn nieuwe rol als James Bond dat de drankkast niet eens intact blijft en vervolgens akkoord gaat met dit soort neprollen, heeft op het witte doek weinig te zoeken.

En weet je, het zet je gewoon aan het denken. Is het niet een keer genoeg geweest? We worden nu al ruim veertig jaar geteisterd door deze Bond-onzin, en ELKE film draait op hetzelfde uit (en zo niet, dan wordt het een slechte Bond-film genoemd. Bent u daar nog?). Het moet toch een fijn gevoel zijn, naar de bioscoop gaan en weten dat ie a) de vrouw gaat nemen en b) bijna gaat verliezen maar toch ook weer niet en uiteindelijk net ontsnapt. Oh sorry, nu heb ik de hele film verklapt. Al met al is er, na het aanschouwen van de aanloop naar deze film, niets dat er mijns inziens op duidt dat we géén bijzonder kritische recensies in de kranten en bladen mogen verwachten.

Waarschijnlijk zijn die kritische reacties terecht. Ik ga deze film niet kijken, dat zal ik nu direct bekennen, en ik hoop dat u aan mijn oproep gehoor geeft en ook tot boycot overgaat. Eens kom je tot de conclusie: James Bond is een illusie, en dat moment is aangebroken. Het is genoeg geweest. Het moet nu stoppen. Het is tijd dat dit misselijkmakende franchise tot een passend slot komt, en als deze troep nog verkoopt, is het jullie eigen schuld want ik heb je gewaarschuwd. Je wordt bedonderd waar je bij staat en je moet er ook nog als een klootzak bij lachen omdat je dus wel weer de actie krijgt waarnaar je verlangt. Maar wat is een James Bond-film zónder drankje en Bond, James Bond? Hoe ellendig ik Bondfilms al vond, zelfs voor de liefhebber is er nu niets meer dat deze film onderscheidt van elke andere actiefilm die uit Hollywood wordt gekotst, en dat mag toch niet zonder consequenties blijven. Weg met die troep.

De nihilisering van de James Bond-franchise. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Silence!

2008-10-08T14:53:00.003+02:00

Bedreiging met stanleymes na bellen in stiltecoupé

TILBURG - Een 18-jarige vrouw uit Breda is maandagavond aangehouden nadat zij een 21-jarige vrouw uit Oss in de trein met een stanleymes had bedreigd. Dat heeft de politie dinsdag laten weten.
Het voorval vond plaats op het centraal station in Tilburg. De Bredase zou zich hebben gestoord aan het belgedrag van de vrouw uit Oss en trok daarop een stanleymes. Deze schoof van schrik een plaats op, waarna de bekleding van het treinstel het moest ontgelden.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. De achttienjarige vrouw had niet moeten worden opgepakt, ze had een lintje moeten krijgen. Mensen die in stiltecoupés bellen, ronken, ruften, gillen, ovuleren of anderszins L-A-W-A-A-I maken, moeten dood. Een stanleymes is daarentegen weer niet zo'n handig middel om dat mee te bereiken, maar dat terzijde.

Elke vrijdagmiddag reis ik van Nijmegen naar Zutphen, op weg naar mijn ouderlijk huis. Elke vrijdagmiddag neem ik plaats in de stiltecoupé. En elke vrijdagmiddag erger ik mij een liesbreuk aan de kakofonie van rotzooi die over je uitgestort wordt in die coupé. Dat mensen over het algemeen hun bek gewoon niet kunnen houden, is geen nieuws, en is wat dat betreft nog tot daar aan toe. Maar elke vrijdagmiddag hoop ik vurig dat die stiltecoupé mij dat half uurtje wekelijkse rust kan brengen waar ik zo gretig naar verlang. Het mag gewoon niet zo zijn.

En als men de (telefoon-)gesprekken dan nog kort, bondig en nuttig zou houden, was er weinig reden tot klagen. Maar als er van station Nijmegen tot ver achter Arnhem gezanikt moet worden over dat alle mannen lullen zijn en niets van vrouwelijke gevoelens begrijpen, tsjah, dan word ik daar eigenlijk wel heel erg droevig van. Het toppunt werd zo'n drie weken geleden bereikt, toen een jongedame een vriendin elders in de trein belde om te vragen of ze naar 'deze coupé' wilde komen, 'want het is wel een stiltecoupé maar daar doet toch niemand iets op uit'. Ondertussen had ze niet door dat ze zelf de enige was die geluid produceerde.

Het heeft iets intens treurigs; jezelf onbewust als projectie van de hele omgeving beschouwen. Ik kan me de frustratie van de achttienjarige dame uit bovenstaand bericht dan ook levendig voorstellen. Je hebt de hele dag gewerkt. Hard gewerkt, met je handen bezig geweest (waarom heb je anders een stanleymes bij je?). Waarschijnlijk doe je geen bijster intellectueel werk, want wie op zijn achttiende al moet forenzen, heeft het niet zo ontzettend ver geschopt. Nu is daar natuurlijk helemaal niets mis mee, maar het enige wat je dan na zo'n ellendige dag wilt, is even wat rust om je heen.

En dan komt er zo'n onverlaat achter, naast of voor je zitten, en wat maakt het eigenlijk ook uit, als vrouwen eenmaal aan de telefoon beginnen te kleppen priemt het gezeik zich na verloop van tijd wel zo diep in je schedel dat je sowieso niet meer weet wat links en rechts is. De eerste vijf minuten gaan nog wel voor het meisje, ze houdt zich nog vast aan de gedachte dat het volgende station bijna komt en dat de beller er daar wel uit zal moeten. Maar na het derde station - ze zit nog steeds te bellen - begint de moed haar in de schoenen te zinken. Dit houdt niet op. Dit kan niet. Dit kan niet gebeuren. Dit kan toch niet waar zijn.

Maar het is wel waar. Flarden van gesprekken dringen door. Iets over het eten vanavond. Zo en zo laat op het station. Fiets meenemen. Bioscoop. Film kiezen. Wat dan ook. Met grote, waterige ogen begint het meisje om zich heen te staren. Is er dan niemand anders die hier iets aan kan doen? Achteloos ziet ze enkele mensen een boek lezen. Of een krant. De letters lijken zwarte vegen, zijn betekenisloos. Zinderend gaan haar gedachten tekeer, gekathaliseerd door het grenzeloos gejammer van de beller. Ze wordt koud, hongerig, moe, dorstig. Ze ziet niets meer door het raam, alles wordt wit om haar heen. Ze kan haar eigen handen niet meer voelen.

Wanhopig begint ze dingen in haar oren te stoppen. Mouwen, ritssluitingen van jassen, plastic zakken. Het wil niet baten, het oorverdovende geluid gaat maar door en het worden doffe klappen op haar trommelvliezen. Met wegdraaiende ogen zakt ze achterover, schuimbekkend probeert ze een nieuwe positie in te nemen om nog enigszins comfortabel te kunnen reizen. Maar dan moet ze de realiteit aanschouwen. Beter dan dit gaat het zo niet worden. En dan gaat alles als in een droom, snel en vluchtig. Ze grijpt naar haar tas, loopt naar dat brallende monster, en steekt met het stanleymes. En nog eens. En nog eens.

Als ze even later in een politiewagen weer bij zinnen komt, weet ze niet wat er gebeurd is. Maar ergens van binnen voelt ze een diepe opluchting. Alsof er iets weg is dat al tijden in de weg zat. En dan herinnert ze zich dat iele stemmetje dat ze zo lang in haar hoofd had horen galmen. Het is weg. Ze heeft de prijs moeten betalen, maar het stemmetje is weg. Eindelijk weg. Eindelijk vrij. Het is goed zo.

Mensen die bellen in stiltecoupés. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Piraterij

2008-09-27T11:16:00.004+02:00

Johnny Depp speelt voor vierde keer piratenkapitein

AMSTERDAM - Acteur Johnny Depp zal voor de vierde keer de rol van de piratenkapitein Jack Sparrow in de film Pirates of the Caribbean op zich nemen. Dit meldt het Amerikaanse tijdschrift Variety. Al drie keer eerder kroop Depp in de rol van de kapitein. Het laatste deel van deze trilogie kwam uit in mei vorig jaar.
Toen al gaf de acteur aan een vierde keer een rol als Jack Sparrow te willen overwegen. "Het was een fantastische ervaring", zo zei hij bij de wereldpremière van 'Pirates of the Carribean: At World's End' in Tokio. "Ik vond het heerlijk om uit te vinden wie kapitein Jack was."

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Het onderwerp is onlangs al kort voorbij gekomen in mijn Overwegingen, maar dit nieuws, van een vierde film, sloeg alsnog in als een bom. De onuitroeibare drang van Hollywood om sequel na sequel het licht te laten zien in een poging een eens succesvol concept tot op het merg uit te melken neemt nu wel erg gargantueske proporties aan. En daar worden wij de dupe van.

Ik zou kunnen beginnen met een tirade waarom de derde Pirates-film zo beroerd was, maar feit is dat er mensen zijn die dat veel beter kunnen. Mark Kermode, de vaste filmrecensent van onder andere BBC Radio, maakt in tien minuten de gehele trilogie met de grond gelijk, en, in feite, heeft hij groot gelijk. Ik raad u dan ook aan het hierboven gelinkte filmpje even te bekijken, al is het maar om even goed te kunnen lachen.

Waar Kermode groot gelijk in heeft is het feit dat in ieder geval de derde Pirates-film een regelrechte aanslag op onze intelligentie is. Wie de gehele trilogie bekijkt, moet concluderen dat deel drie wat betreft plot he-le-maal niets meer van doen heeft met het eerste deel, en feit is dat dat eerste deel nog best de moeite waard was. Ik kan me nog herinneren dat ik die film zag - ik was best onder de indruk van het verhaal. Toegegeven, Orlando Bloom heeft nog nooit een fatsoenlijke rol gespeeld en ook in alle Pirates-films zuigt hij hard en meedogenloos, maar Keira Knightley maakt een hoop goed (en niet alleen vanwege haar acteerwerk. Ja, ik mag Keira Knightley. Ik heb er zelfs Pride and Prejudice voor gekeken.).

Hoe dan ook, wie deel drie van de voorlopige trilogie ging kijken, wist van tevoren al dat het kloten zou zijn aangezien deel twee eigenlijk al weinig meer voorstelde en wat betreft succes volledig leunde op de populariteit van deeltje één. Die vrees wordt binnen een schandalige drie uur meer dan werkelijkheid als we de verschrikking van At World's End aanschouwen, maar wederom verwijs ik voor details naar de opname van Kermode. Waar het feitelijk om gaat, is dat de trilogie voltooid was, zo goed en zo kwaad als dat ging, en dat we verlost waren van de dreiging van nóg meer piratenbagger. Maar niets is minder waar.

De heren en dames van Walt Disney gaan een volgende daad van piraterij plegen met een vierde deel, waarvan we nu al weten dat het nog drie keer kutter gaat worden dan deel drie aangezien Orlando Bloom en Johnny Depp (ja in deel één was hij geinig ja, daarna was hij gewoon slecht) wel meedoen maar de enige mogelijke redding voor de film, de heerlijke Keira Knightley, niet. Maar de heren scriptschrijvers vinden ongetwijfeld weer een onnavolgbare, onlogische en ronduit achterlijke cover-up voor dit onoplosbare plot-hole. En laten we eerlijk zijn, Pirates kijken we allang niet meer voor het verhaal maar puur voor de special effects en Keira Knightley. En vrouwen schijnen het voor Johnny Depp te kijken, al wacht ik nog steeds op de eerste persoon die mij kan uitleggen wat er zo exorbitant spannend is aan de manier waarop Johnny Depp in alle Pirates-films op het witte doek verschijnt.

Het probleem is ook gewoon dat je het als publiek allemaal maar neemt, omdat de special effects zo cool zijn. Het gevecht tussen de twee schepen in deeltje drie was wat betreft verhaal natuurlijk lachwekkend slecht, maar het zag er wél cool uit. Het is een beetje vergelijkbaar met Heat; je kijkt de hele film puur en alleen voor de bankoverval en de vluchtscène, en daardoor valt niet zo op dat de rest van de film eigenlijk weinig voorstelt.

Rond volgend voorjaar wordt de wereld weer getroffen door een vierde piratenfilm waarin Johnny Depp en de zijnen weer zullen laten zien dat ze a) niet kunnen acteren, b) geen filmreeks met een fatsoenlijk verhaal in stand kunnen houden, en c) niet willen inzien dat ze moeten KAPPEN met die films, vooral als het enige (vrouwelijke) lichtpuntje verdwenen is. Maar nee, alle populistische bullshit-filmliefhebbers zullen weer in grote kuddes naar de bioscopen en filmzalen trekken om drie uur volslagen idioterie tot zich te nemen. Het verhaal navertellen kunnen ze vervolgens niet (dat konden ze na deel drie al niet, ik daag u uit om mij het verhaal na te vertellen, wat niet zal lukken), puur en alleen OMDAT ER GEEN VERHAAL MEER IS, maar hé, Johnny Depp zag er wel weer leuk uit! Een maand of wat later vliegen de dvd's weer over de toonbank en is een nieuw doorslaand kassucces geboren, en dat allemaal met een film die ongeveer zo interessant als een modderige koeienreet zal zijn. Maar wees vooral open-minded en oordeel zelf.

Na slechte sequels op goede films nu ook een slecht sequel op een slechte film. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Feyenooit

2008-09-25T16:10:00.003+02:00

Feyenoord moeizaam langs TOP Oss

ROTTERDAM - TOP Oss kan terugkijken op een prima bekerwedstrijd tegen titelhouder Feyenoord. De Brabantse ploeg hield woensdagavond in een akelig lege Kuip lang stand, vooral dankzij de uitblinkende doelman Wilko de Vogt. Feyenoord speelde rommelig en slordig, vooral aanvallend. Met de komende zware uitduels tegen FC Groningen (zondag) en Kalmar FF (donderdag) is er nog weinig reden tot groot optimisme in het Rotterdamse kamp.
Opvallend was dat met name de routiniers het lieten afweten. Vooral Tim de Cler maakte er een potje van. De vleugelverdediger nam in de beginfase tot drie keer toe de bal volledig verkeerd op zijn schoen. Met De Cler begonnen ook Roy Makaay, Kevin Hofland en Giovanni van Bronckhorst slecht aan het bekerduel.
Ook in de tweede helft bleef Feyenoord, met extra spits Michael Mols voor Bruins, knoeien. De thuisploeg liet op de helft van het dappere TOP te weinig de bal het werk doen. Mols moest eveneens zijn meerdere erkennen in de excellerende De Vogt (33). Hij schoot in de extra tijd van de reguliere wedstrijd in riante positie ook nog voorlangs. Het was uiteindelijk toch Makaay die met een fraai schot de ban brak: 1-0. De enthousiaste Janota (18) maakte er in het tweede deel van de verlenging nog 2-0 en zelfs 3-0 van.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Dat Feyenoord allang geen topclub meer is, mag geen verrassing heten, maar als vaste Eredivisieklant moet je een club als TOP Oss, met alle respect, natuurlijk met klinkende cijfers van het veld blazen. Hoewel een einduitslag van 3-0 nog niet zo beroerd staat, is gisteravond schrijnend duidelijk geworden dat Feyenoord volstrekt niet meer serieus te nemen is.

De wedstrijd tegen TOP Oss is met recht één van de meest treurige gewaarwordingen die ik in mijn gehele leven heb mogen aanschouwen. Biseswar die enthousiast applaus oogst wanneer hij een keer ter hoogte van het strafschopgebied belandt met een bal ergens in de buurt van zijn voeten, en vervolgens bij zijn 'publiekswissel' daadwerkelijk zowat een staande ovatie in ontvangst mag nemen. Ondertussen werd het spel van Biseswar gekenmerkt door een rendement van een procentje of nul. Verder maaiden De Cler en Bahia bal na bal de tribunes in (waar genoeg plaats was wegens absente 'fans', daar niet van hoor), had Hofland (de 'leider' in de verdediging) zo rond minuutje tachtig een keer zijn eerste balcontact en was Makaay negentig minuten lang onzichtbaar. Das Phantom maakt zijn naam waar, maar dit kan toch nooit de bedoeling geweest zijn.

En dan hebben we nog Mols - die jongen moet zich toch ook onderhand zijn ogen uit zijn kop schamen. Je zal maar op je zevenendertigste, twee jaar nadat je eigenlijk met pensioen wilde na twee uiterst matige seizoenen bij voetbalinstituut ADO Den Haag, nog in een Feyenoord-shirt als tweede selectiespits achter niemand minder dan Wilko de Vogt moeten aansprinten in een laatste wanhopige poging de van levensbelang zijnde 1-0 tegen de touwen te wurmen. Het weinige publiek vindt het echter allemaal prachtig - zo rond minuutje zeventig wordt het clublied nog maar een keer ingezet. Serginho Greene pikt de sfeer op, denkt dat hij Beckenbauer geworden is en sprint als een volslagen malloot naar voren, om de bal vervolgens telkens weer kant en klaar in te leveren bij de eerstvolgende middenvelder van TOP.

Dit allemaal onder het toeziend oog van Gertjan 'Siem Wulfse' Verbeek, die nog maar eens een paar gewichten omhoog staat te stuwen in de dug-out. Als een slechte persiflage op José Mourinho banjert hij langs de zijlijn heen en weer en hoopt hij dat zijn 'afgetrainde' Feyenoorders het na twee gure uren betonvoetbal uiteindelijk op allesbehalve voetbalkwaliteiten kunnen winnen tegen die arme jongens uit Oss, moegerend door een stel tactiekloze onverlaten met een wedstrijdinstelling van de verschroeide aarde. Als klap op de vuurpijl wordt de kleedkamer in de rust van boven tot onder ondergescheten door een stel Feyenoorders die aan de slingerpoep zijn, en valt Verbeeks teambespreking in het water. Ik kan het me best voorstellen - als ik in dit Feyenoord had gespeeld en het stond bij rust tegen TOP Oss nog 0-0, had ik ook m'n hele broek volgescheten.

In de verlenging zwicht TOP Oss dan toch eindelijk, door toedoen van nota bene Janota, die met deze schandelijke overwinning zo blij is dat hij zijn shirt niet eens om zijn afgetrainde torso kan houden. Het Rotterdamse publiek wordt gek en viert feest alsof de cup met de grote oren is binnengesleept, terwijl de hele avond natuurlijk de ellendigheid zelve geweest is. Om je werkelijk kapot voor te schamen.

En ach, een slechte wedstrijd kunnen we allemaal wel eens hebben. Je kunt altijd een mindere wedstrijd hebben als je op woensdagavond met zoveel invallers speelt. Bij Feyenoord zit er echter structureel iets fout. Nog geen maand geleden werd er uit bij Barendrecht (altijd lastig!) met 2-1 verloren. Dit allemaal ondanks het aantrekken van assistent-coach Leon Vlemmings (wie kent 'm niet), de sleutel tot succes, de innovator. Daarnaast heeft technisch directeur Peter Bosz nog John Lammers aangesteld als spitsengoeroe. John kan naar eigen zeggen Makaay nog wel het één en ander bijbrengen op het gebied van vrijlopen en dergelijke. Je zal maar topscorer van de Bundesliga en Primera División zijn en denken dat je Feyenoord nog een jaartje of twee wilt helpen, dit puur uit solidareit met wat oude Oranje-maatjes. Als dank krijg je vervolgens van John 'Gerd Müller' Lammers te horen wat je allemaal fout doet. Ter vergelijking: John Lammers heeft ooit nog een keer een blauwe maandag bij NAC op de bank gezeten. Ondertussen staat Leon 'The Innovator' Vlemmings met camera en al achter het doel, en als Roy van zijn looplijn afwijkt, oei... dan zwaait er wat.

De dug-out is gevuld met een stel seniele ouwe gekken, onder leiding van krullebol Jansen, die mijmerend terugdenkt aan de tijd dat zijn Feyenoord nog een grote club was. Hij maakt zich verder niet druk, en terwijl er na negentig minuten op 0-0 wordt afgefloten ontsnappen de eerste snurkgeluiden vanuit zijn mondhoek. Ondertussen is Petertje Bosz druk aan het telefoneren met AGOVV, want indien Biseswar in de winterstop nog voor 120.000 euro kan worden verpatst, kan Feyenoord zelf ook weer de boer op voor de oh zo gewenste nieuwe, jonge spits.

Tot die tijd zal men het in Rotterdam moeten doen met resultaten als een 2-1 verlies tegen Barendrecht en een 3-1 verlies uit bij Heracles. Maar hé, dat laatste ligt natuurlijk aan het kunstgras daar in Almelo. In Gertjan's krachthonk ligt namelijk geen kunstgras, maar hoogpolig tapijt, waar je zo lekker in kunt wegzakken. Wat Feyenoord al jaren doet.

Het volstrekte wanbeleid en wanprestaties bij Feyenoord. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Nazomeravondoverwegingen

2008-09-11T21:10:00.004+02:00

Ja, dat is een woord, en zo niet, bij dezen.

Men vraagt mij: Waarom ben je de laatste tijd niet meer zeer ontstemd?
Ik antwoord: Omdat mij de tijd niet gegund wordt. En daar ben ik eigenlijk ook wel zeer ontstemd over.

Daarom, en omdat het hoog tijd wordt, een kleine opeenvolging van actuele, particuliere ergernissen die te klein en irrelevant zijn voor een betoog van tegen de duizend woorden. Ik ben zeer ontstemd over:

- Schaarverpakkingen die je niet open kunt krijgen zonder dat je ze openknipt, wat dus niet gaat omdat je juist daarvoor net een schaar gekocht hebt.
- Mensen die anno 2008 nog euro-bedragen omrekenen naar guldens. Dit kan echt niet meer, laat dat even heel duidelijk zijn.
- Trage websites zoals AllMusic, die verder heel handig zijn, maar gewoon te traag om te hanteren.
- Pakken melk uit de supermarkt die bij thuiskomst nog welgeteld twee dagen op de houdbaarheidsteller blijken te hebben.
- Reclames afkomstig van de DSB-bank, en de DSB-bank zelf. En AZ.
- Oude, dikke mensen die voor de ingang van een winkel of supermarkt gaan stilstaan, waardoor jij je erlangs moet wurmen, waardoor ze je aanstoten, en je dan aankijken alsof jij je excuses moet maken. En dat je het dan ook nog daadwerkelijk doet.
- Oude, dikke mensen die niet weten hoe de flessen-inname-machine werkt waardoor je vijf minuten wortel staat te schieten met je paar flesjes.
- Oude, dikke mensen.
- Gordijnen die net niet goed gesloten zijn waardoor je om 08:00 uur wakker wordt van een streepje zonlicht dat op je oog schijnt.
- Het feit dat die balkjes bij de kassa van de supermarkt geen fatsoenlijke naam hebben waardoor je altijd mensen moet vragen of je zo'n 'dingetje' mag. Ja, ik kom vaak bij de supermarkt.
- Mensen die bij het wachten voor een stoplicht of lift oneindig vaak op het knopje blijven drukken, in de hoop dat het licht dan eerder op groen springt of de lift eerder komt. Dit zijn doorgaans oude, dikke mensen.
- Kroegen die hun muziek gaandeweg de avond steeds harder zetten waardoor je niet meer met elkaar kunt praten, daardoor maar meer gaat drinken, en op die manier ook nog exact doet wat de kroeg bereiken wil.
- Het feit dat de gids-pagina van teletekst altijd op de subpagina springt van het tijdvak dat je nu juist niet moet hebben.
- Mensen die hun vieze gore smerige gebruikte theezakjes op tafel laten staan.
- Het feit dat The Dark Knight op plaats 3 in de IMDb-top 250 terecht is gekomen.
- Cola light.
- De verstikkende, onuitroeibare en massale aanwezigheid van de Engelse ziekte overal in Nederland. Lezers, die moet stoppen. Ik smeek u.
- Het feit dat mensen denken dat ze mij iets nieuws vertellen wanneer ze zeggen dat die gast die in The King of Queens de neef van Doug speelt in het echt zijn broer is. Ja dat weet ik, ja dat weet iedereen die wel eens op IMDb komt, dit triviale feitje hoeft nooit, maar dan ook nooit meer verteld te worden door wie dan ook. Dank u.
- De ziekelijke drang om slechte sequels te maken op goede films (zoals deze, deze, deze, deze, deze, deze, deze, deze, deze, deze en deze).
- Mensen die van debielen als Jantje Smit en Frans Bauer zeggen: "Ach, hij doet het wel leuk."
- Eeuwige ladingen vakantiefoto's met steeds dezelfde tandpasta-glimlachende mensen erop, in steeds een andere volgorde met steeds een ander deel strand op de achtergrond.
- Mensen die Muse bij de vijf beste bands aller tijden vinden horen.
- Tiny en Lau.
- Mensen die losse tracks downloaden en vervolgens met de shuffle aan muziek gaan luisteren.
- Mensen die die losse tracks vervolgens op hun dure iPod knallen en wederom de shuffle erop gooien.
- Uitingen van liefde in het openbaar. Get a room.
- De groeiende mening dat PSV momenteel de beste jeugdopleiding heeft omdat Afellay er per ongeluk twee ballen inragt tegen voetbalinstituut FC Utrecht.
- Flatgebouwen zonder een dertiende etage.
- Mensen die kutmuziek prijzen vanwege de 'lekkere beat'.
- Het bestaan van het meergranen-ei.

De volgende keer weer een volwaardig stuk. Maar dit moest er even uit.

Slechte ontwikkeling

2008-08-23T20:48:00.003+02:00

Laptop voor elk kind in Niue

ALOFI - Het piepkleine eilandstaatje Niue in de Grote Oceaan is het eerste land ter wereld waar alle kinderen een laptop hebben gekregen. De kinderen hebben de gratis computers te danken aan de Amerikaanse niet-gouvernementele organisatie 'Een Laptop Per Kind (OLPC)', berichtte de BBC vrijdag.
Afgelopen week werden de vijfhonderd laptops uitgedeeld aan leerlingen van basis- en middelbare scholen. De sterke en waterbestendige computers zijn speciaal ontworpen voor kinderen in ontwikkelingslanden.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Laptops zijn kut, en ontwikkelingshulp is leuk en aardig, maar het initiatief van OLPC slaat natuurlijk als een tang op een varken. Wie denken wij, als Westerse beschaving, wel niet dat we zijn?

Onlangs was bij het NOS-programma Studio Sportzomer onze eigen Willem Alexander te gast. Als afgevaardigde van het Nederlandse Koninklijk Huis bezocht hij de Olympische Spelen in Peking, en voor de camera's van nationale suikeroom Mart Smeets mocht Wim-Lex vertellen wat hij van die Spelen vond. Resultaat was een interview dat het midden hield tussen bezorgdheid en optimisme (net als de algehele prestaties van onze nationale sporters overigens, maar dat terzijde). De reden dat ik dit aanhaal, is een korte anekdote die onze kroonprins ophaalde om aan te geven hoe China aan de ene kant enorme sprongen voorwaarts heeft gemaakt, en aan de andere kant nog een lange weg heeft te gaan om alle misstanden te verhelpen.

De kroonprins vertelde het verhaal van een arme Chinese boer, net buiten Peking, die hij een aantal jaar geleden had gesproken tijdens een staatsbezoek aan het land. De man werkte, zoals veel arbeiders in het communistische China, 'voor de staat', en voelde zich deel van een machtig collectief. Elke dag bewerkte hij zijn land, en daar kreeg hij omgerekend minder dan één Amerikaanse dollar per dag voor terug. Hij leefde met de gedachte dat zijn land in opbouw was, en het geld hard nodig had voor projecten van primaire levensbelang, zoals het voorzien van de stad Peking van drinkwater. Tegelijkertijd zag diezelfde man hoe zijn hutje moest wijken voor een vijfbaans snelweg, die ervoor moest zorgen dat alle bezoekers van de Olympische Spelen in 2008 snel en gemakkelijk in de stad konden komen. Hij werkte gewoon door, om voor zijn zoon een fatsoenlijke studie te kunnen betalen.

Het uiterst schandelijke initiatief van OLPC moet hetzelfde gevoel teweeg brengen in ontwikkelingslanden. Wij bezoeken communes in arme landen waar de mensen nog geen stoelen hebben om op te zitten, geen scholen om in te leren, en geen huizen om in te wonen. Halve dagen moeten ze lopen om water te bemachtigen, héle dagen moeten ze lopen om hun zieken te kunnen laten behandelen in een hospitaal. Maar nee, een laptop, dat is wat ze nodig hebben. Uiteraard stel ik de zaken wat ongenuanceerd en pessimistischer voor dan ze werkelijk zijn, maar laat het principe even op u inwerken. One, Laptop, Per, Child. Flikker, toch, op, man.

Een laptop, beste mensen, is wel het allerlaatste dat deze mensen 'nodig' hebben. De kortzichtige, Westerse kijk van de heren en dames van de OLPC-organisatie kent zijn weerga niet, en dat is, om Johan Derksen te citeren en zodoende toch nog even in sport-sferen te blijven, héél gênant.

Terug naar die eigenaardige bewering waarmee ik opende. Laptops zijn kut. Dat behoeft enige nuancering en uitleg. Ik ben niet tegen laptops hoor, absoluut niet. Ik ga er zelfs één aanschaffen, denk ik, al is het maar om voor de televisie tijdens een reclameblok een potje patience te kunnen spelen zónder te hoeven opstaan. Maar de opmars van de laptop, die ik alleen zelf om mij heen waarneem en zodoende helaas niet met leuke CBS-cijfertjes kan staven (voel u geroepen), vind ik merkwaardig. Ze zijn duur ten opzichte van de pc, gaan vaker kapot, hebben een accu die maar een aantal uren mee kan, en je kunt ze niet zelf repareren als er iets mis is. En zó handig zijn ze verder toch ook weer niet?

Laten we voor de gelegenheid even de verschillende gebruikswijzen en -locaties van de laptop doornemen, om de populariteit van dit stukje technologie van de digitale revolutie in beeld te krijgen. We kennen ze allemaal: de ijverige studenten die tijdens lunchpauzes met laptop en al in mensa's neerstrijken en hun academische beslommeringen, zij het op een laag pitje, doorzetten. Voor en na lunch zitten zij, wederom met laptop en al, in de collegebanken hun aantekeningen direct te digitaliseren, zodat dat a) later niet meer hoeft, b) zorgt voor meer aantekeningen en dus minder gemiste stof, en c) een mogelijkheid biedt om die aantekeningen direct goed te structureren. Het is niet voor niets dat we deze praktijken vooral in de ICT-tak van het academische bestaan tegenkomen, want ik heb er een schijthekel aan. Studeren doe je in eerste instantie gewoon ouderwets, met pen en papier in de hand. En lunchen is, noem me conservatief, naar mijn inzicht nog steeds een sociale bezigheid. Krant lezen mag, boek lezen mag nog net, op je laptop tikken is ten strengste verboden.

Dan hebben we de mensen die de laptop als thuis-pc gebruiken. Mijn eerste reactie zou zijn: afschieten. Maar er zit een gedachte achter; veel van deze mensen nemen het object ook mee als ze naar school of kantoor (of elders) moeten. En ik wil best meegaan in die gedachte: wie thuis niet veel achter een pc zit, kan daarvoor best een laptop gebruiken die overdag nuttig en met mate op het werk wordt gebruikt. Voor alle mensen die dat laatste niet doen en toch thuis een laptop hanteren: http://www.psychischehulp.nl/.

De laatste groep die ik wil bespreken zijn de debielen die in de trein (of nog erger: bus) zitten en daar verder studeren, werken, of anderszins menen een computer nodig te hebben. Vol medelijden kijk ik naar al die mensen die te laat beginnen hun laptop in te pakken als hun station nadert, en vervolgens bedolven worden onder in- en uitstappende reizigers, terwijl ze koortsachtig voorover gebukt proberen de laptop in het net iets te kleine tasje te wurmen. Want dat is ook nog zoiets, je hebt er een speciale tas voor nodig aangezien die dingen niet in een rugtas passen (nog afgezien van het feit dat ze dan in vierentwintig stukjes breken tijdens de reis). Resultaat is dat je niet één, maar twee tassen hebt, en zo'n laptop is vaak nog irritant zwaar ook.

Samenvattend:
- Laten we weer mensen, geld en goederen naar arme landen sturen in plaats van cheape laptops. Echt, ze hebben het niet nodig.
- Dagelijks laptop-gebruik in openbare ruimtes is not done. Er is ook nog zoiets als sociale omgang.
- In de trein lezen we een boek, luisteren we eventueel muziek DIE WE VERVOLGENS NIET, IK HERHAAL: NIET, TE HARD ZETTEN, en maken we zelfs nog eens af en toe een praatje met (over-)buurman/-vrouw. Ja echt, al die mensen kunnen praten.

Het overdreven gebruik van laptops en het feit dat dit zelfs overslaat naar ontwikkelingshulp. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Smerige sport

2008-07-31T11:55:00.003+02:00

Ricco bekent dopegebruik

ROME - De Italiaanse wielrenner Riccardo Ricco heeft toegegeven verboden middelen te hebben gebruikt in de Ronde van Frankrijk. Dat deed hij woensdag bij een hoorzitting van het Italiaans olympisch comité CONI, meldde het persbureau ANSA.
Ricco werd uit de Ronde van Frankrijk gezet nadat hij na de vierde etappe bleek te zijn betrapt op het gebruik van epo. "Ik neem mijn verantwoordelijkheid. Voor de Tour heb ik een fout gemaakt. Ik heb een product genomen waar iedereen over praat. Ik heb deze fout op eigen houtje gemaakt."

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Goed, toegegeven, ik ben al mijn gehele bestaan geen liefhebber van wielrennen - in tegendeel, ik vind het over het algemeen een bijzonder saaie sport om naar te kijken. Nu 'de Tour', hét paradepaardje van de wielersport, weer tot een eind is gekomen, kan weer bepaald worden waar de sport staat. Want er moest de afgelopen jaren schoon schip worden gemaakt. Een schone lei. Een nieuwe start. Een schone start. Niets kan deze verderfelijke tak van sport echter nog redden van de smerige poel waar het zichzelf de afgelopen jaren in heeft gemanoeuvreerd.

De Tourdirectie maakte na de Tour de France van 2007, die omringd was door dopingschandalen (waarover later meer), bekend dat men in vervolg niet meer zou samenwerken met de Union Cycliste Internationale (UCI). In plaats daarvan werd een samenwerkingsverband met de World Anti-Doping Agency (WADA) aangegaan, wat ervoor moest zorgen dat er sinds jaren weer een doping-vrije Tour kon worden gereden, en de wielersport allengs verlost zou kunnen worden van het decor dat doping heet. En dat werd tijd.

Wie aan wielrennen denkt, denkt onwillekeurig aan Lance Armstrong - zijn heerschappij gedurende zeven jaar wat betreft de Ronde van Frankrijk is ongekend en ongeëvenaard. In 2005 wint Armstrong zijn laatste Tour, en maakt hij een einde aan zijn indrukwekkende carrière. Kansen lonken voor andere renners en jong talent. The Boss is met pensioen, alles is weer mogelijk... en dat brengt landgenoot Floyd Landis ertoe om in de Tour van het jaar daarop, 2006, doping in de vorm van mannelijke hormonen in te nemen. Met succes; hij wint de Ronde van Frankrijk op zijn dertigste, het was min of meer 'nu of nooit', want de nieuwe, jonge generatie hijgt altijd in je nek.

Eind juli 2006 komt het dopinggebruik van Landis uit. Na contra-expertises en hoorzittingen wordt hem in mei 2007 de Tourwinst afgenomen, nadat hij eerder al definitief was ontslagen. Landis reed dat jaar geen Tour meer. Dit alles kwam aan als een klap in het gezicht voor de gehele wielerwereld, nadat in mei 2006 in Spanje al een omvangrijk dopingschandaal aan het licht kwam. Daags voor het begin van de Tour van 2006 wordt een lijst van 58 renners naar buiten gebracht, allen positief bevonden op dopinggebruik. Negen van die namen staan ook op de startlijsten voor de Ronde van Frankrijk. Grote namen, zoals Jan Ullrich, Oscar Sevilla en Ivan Basso, vallen door de mand.

Maar hier blijft het niet bij. In de afgelopen jaren hebben onder meer Erik Zabel en Bjarne Riis (Tourwinnaar 1996) toegegeven doping te hebben gebruikt. We herinneren ons allemaal nog het schandaal rond Festina in 1998. En Tyler Hamilton, die in 2004 schuldig werd bevonden aan dopinggebruik.

Na alles was er nog Lance Armstrong. De levende American dream; kanker overwinnen, Sheryl Crow trouwen en zeven maal de Ronde van Frankrijk op je naam schrijven. Dat huwelijk met Sheryl Crow is inmiddels op de klippen gelopen, maar dat is nog het minst belangrijk in dezen (hij doet het nu immers met Kate Hudson); het dopingmonster heeft ook bij de familie Armstrong huisgehouden. Vanuit een democratisch oogpunt is het feit dat de wielerwereld hier verder weinig mee doet en heeft gedaan natuurlijk absurd; aan de andere kant is Armstrong een legende die men niet graag wil ontmantelen. Daarnaast is hij al gestopt met de sport. Er wordt geen werk gemaakt van de positieve testresultaten van Armstrong, en misschien is dat maar goed ook, maar schoon schip wordt er op deze manier in ieder geval niet gemaakt.

Is er een manier om de wielersport weer schoon te krijgen? En willen we dat eigenlijk wel? Wil de wereld niet almaar meer records zien, meer topsporters, snellere tijden en langere etappes met grotere sprints? Ja, dat wil de wereld absoluut, en de wielersport zou eens bij zichzelf te rade moeten gaan. Moeten we wellicht bepaalde vormen van lichte doping niet gewoon toestaan? Wie tegenwoordig een paracetamol naar binnen knalt, loopt vervolgens bij een dopingtest al tegen de lamp. Een reep chocola is voldoende voor een fikse schorsing. De sporters slaan wellicht door in hun dopinggebruik, maar de sport zelf slaat zeker ook door in het controleren en bestraffen daarvan.

De wielersport moet zichzelf weer schoonmaken op een manier die rechtvaardig en haalbaar is, en tegelijkertijd weer voor entertainment zorgt voor het publiek. Tot die tijd vind ik dat mijn desinteresse en afkeer jegens de wielersport niet alleen op smaak en subjectiviteit is gebaseerd; wie kan deze sport nog serieus nemen?

Voor een bondig, compleet overzicht van dopinggebruik in de wielersport, klik hier. Voor al het andere bovenstaande: Ik ben hier zeer ontstemd over.

Prijzige lintjes

2008-07-13T00:21:00.004+02:00

Koninklijk Huis kost 114 miljoen euro per jaar

BRUSSEL - Het Koninklijk Huis kost de Nederlandse staat dit jaar 114 miljoen euro. Dat stelt prof. dr. Herman Matthijs van de Vrije Universiteit Brussel, die onderzoek heeft gedaan naar de kosten van alle koningshuizen in Europa. Volgens Matthijs heeft Nederland op Groot-Brittannië na het duurste koningshuis, al zijn de totale Britse kosten niet helemaal inzichtelijk. De bewering van Matthijs is opmerkelijk, omdat premier Jan Peter Balkenende de Tweede Kamer de afgelopen tijd niet kon zeggen hoeveel het koningshuis nu totaal kost.
Matthijs baseerde zich bij zijn rekensom op de rijksbegroting 2008 en telde alle kostenposten die verband houden met het koningshuis bij elkaar op. Dan gaat het onder meer om beveiliging, de kosten voor de Rijksvoorlichtingsdienst, staatsbezoeken en officiële ontvangsten, gebruik van het regeringsvliegtuig, onderhoud van de paleizen en de marechausse. Matthijs komt dan op een bedrag van 84 miljoen euro, waarvan het ministerie van VROM 35 miljoen betaalt en het ministerie van Defensie 29 miljoen.
Koningin Beatrix, kroonprins Willem-Alexander en prinses Máxima krijgen daarnaast een dotatie (uitkering) van de Staat en geld voor personeels- en niet-personeelskosten. Voor Beatrix bedraagt die dit jaar 4,2 miljoen euro, voor Willem-Alexander 1 miljoen en voor Máxima bijna 900.000 euro.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Ik ben niet tegen het koningshuis, laat ik dat misverstand direct naar het rijk der fabelen sluizen. Ik ben tegen de schandalige ladingen geld die er naartoe gaan, zowel in relatief als in absoluut opzicht. 114 miljoen, het is even slikken hoor.

In eerste instantie is een koningshuis (een monarchie) natuurlijk best een leuk concept. Als we zien hoeveel overwegend debielen er jaarlijks op Koninginnedag en Prinsjesdag met oranje vlaggetjes, petjes, sjaaltjes, hoedjes en ratels staan te zwabberen, kun je daar alleen maar een vaderlijk/moederlijk aww-gevoel bij krijgen. Aandoenlijk, niet? Al die kleine kindjes die naar Wim-Lex en z'n Argentijnse stoot staan te zwaaien? Daarnaast brengt het koningshuis een berg werkgelegenheid met zich mee (hoewel een keizerlijk of presidenteel concept dit ook zou doen, maar dat terzijde); beveiliging, lakeien, andere medewerkers in de paleizen, Albert Verlinde... de lijst is omvangrijk.

Verder heeft de koningin die (grotendeels symbolische) functie die haar in feite als leider van de Eerste en Tweede Kamer als eindverantwoordelijke van het land aanstelt. Het is prettig te weten dat die trekpop van een Balkenende niet het puntje van de grote Nederlandse piramide vormt, maar dat daar nog een ongetwijfeld erg intelligente vrouw boven zit. Daar mag JP vrolijk elke week op visite komen om een kopje thee te komen drinken, wellicht zelfs een kopje koninginnensoep, en dan mag hij verantwoording afleggen voor alle blunders die hij deze week weer heeft begaan.

Nee, eerlijk is eerlijk, deze ruimte is niet bestemd om onze premier belachelijk te maken. Temeer moet de aandacht gericht worden op die voornoemde 114 miljoen. Kosten/baten-analyse, zo heet het in economische kringen. Is al dit vrolijke oranje-gezanik ons 114 miljoen euro per jaar waard? Of eigenlijk, kort en simpel gesteld: kan het wellicht iets minder? Want wat krijgen we precies terug voor al dat geld?

Lintjes! Ze worden zowel uitgedeeld als doorgeknipt. De koningin mag beide taken uitvoeren. Oké, het zijn veelal symbolische bezigheden, maar iemand moet het doen, toch? Laten we voor de gelegenheid eens kijken wie er onlangs zoal in de prijzen zijn gevallen wat betreft die lintjes. Onder de gelukkigen bevinden zich onder meer de Havenzangers, Danny de Munk, Wibi Soerjadi en Mathilde Santing. Als dit de individuen zijn waarvan ons Hollandsch hart sneller moet gaan kloppen, die dat typische, trotse Oranje-gevoel bij ons boven moeten brengen, dan vrees ik dat ik iets gemist heb. Nou, poging 2, wat brengt het koningshuis ons nog meer? Tja... uhm... saamhorigheid? Nee daar hebben we het Nederlands Elftal voor... Historisch besef? Nee? Nationale identiteit misschien? Oh nee, die bestaat volgens Máxima niet... Poeh...

114 miljoen, mensen. Voor lintjes en het pseudo-veilige gevoel dat Jan-Peter niet eenzaam aan de top staat. In Spanje krijgt het koningshuis 9 (negen) miljoen euro per jaar. Zonder al te diep op de hele 'Catalonië versus Spanje'-kwestie in te gaan, moeten we ons afvragen: is het koningshuis in Spanje nu zoveel minder populair of 'nuttig' dan in Nederland? Onderzoek zou nodig zijn, maar laat me een voorzichtige hypothese plaatsen...

NEEN.

Kijk, er worden moorden gepleegd. Steek maar vijftig miljoen extra in de veiligheid op straat. Of zo. Iets. Niet het koningshuis. Is niet nodig.

De misselijkmakend hoge geldsommen die jaarlijks naar tante Bea en haar kroost vloeien. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Nederlandse toestanden

2008-06-30T23:41:00.003+02:00

Clinton en Obama voeren samen campagne

UNITY - De Amerikaanse senator Hillary Clinton en de Democratische presidentskandidaat Barack Obama voerden vrijdag samen campagne in de plaats Unity (Engels voor eenheid) in New Hampshire. Clinton zei dat als de kiezers verandering willen ze op Obama moeten stemmen.
"Ik ben trots dat ik haar een vriend mag noemen" zei de Democratische presidentskandidaat over Clinton. "En ik weet hoe hard de partij en het land Bill en Hillary nodig hebben in de maanden en jaren die voor ons liggen."
Begin juni moest Clinton erkennen dat ze de verbeten en dure strijd binnen de Democratische Partij om de kandidatuur voor het presidentschap had verloren van Obama.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Na een periode van stilte op dit blog (vanwege EK-prioriteiten) is het dan toch weer tijd om even wat achterliggende irritaties in te halen. En Clinton is goed aan de beurt. Wat een kontkruipster is dat zeg.

Talloze voorbeelden zou ik kunnen aanhalen waarbij ze Obama de grond in trapte, een grondig gebrek aan enige ervaring verweet en president-onwaardig verklaarde. Uiteraard was het volledig te verwachten dat Clinton zich alsnog achter Obama zou scharen wanneer het uur u daadwerkelijk zou naderen, maar dat maakt het nog niet minder schandalig. Er zijn soms van die plekjes aan bomen waarvan je denkt: daar zou goed een lijk kunnen hangen. Er zijn ook soms van die mensen waarvan je denkt: die zouden goed aan een boom kunnen hangen. Zijn er tot dusver dan al vragen? Vingers?

In plaats van me volledig te richten op de Amerikaanse politici, zou het wellicht eens nuttig zijn om naar Nederland te kijken. Hoezeer men in Nederland over het algemeen wellicht het meest gecharmeerd is van Obama, als het de strijd tussen hem en McCain (niet die van de frieten) betreft, zou strikt genomen laatstgenoemde wel de beste optie voor Europa (en Nederland) zijn. Die man gaat geld over de balk smijten waar menig gokverslaafde nog een puntje aan kan zuigen. Dat dat uiteindelijk tot de ondergang van de Amerikaanse economie kan (en zal) leiden, mag geen geheim meer heten, maar dat moment ligt waarschijnlijk nog wel enige decennia van ons verwijderd, en aangezien Wouter Bos het analytisch vermogen van een genarcotiseerde inktvis heeft, hebben wij daar in Nederland een broertje dood aan.

Ondertussen is het natuurlijk moeilijk voor te stellen dat de volgende president meer geld uit de portemonnee zal jassen dan meneer Bush de afgelopen acht (!) jaar heeft gedaan. En zeg nou eerlijk, de economie in de afgelopen acht jaar in Nederland was toch fe-no-me-naal? Niemand heeft iets te klagen, met name de minimuminkomens hebben het erg naar hun zin.

Obama moet president worden. Zo, daar is het gezegd. In Amerika wordt elke burger als een volstrekte debiel behandeld door Clinton en haar echtgenoot (die ik aanvankelijk erg hoog had zitten, maar na zijn optreden de afgelopen maanden is hij toch danig gedaald in mijn achting), die maandenlang roepen dat Obama een idioot is en daarna steun betuigen. Kontkruiperij, een andere term heb ik er helaas niet voor. Trouwe lezers zullen weten dat ik niet graag rectaal jargon spui, maar voor onze Hillary maak ik gaarne een uitzondering. Wat een wandelend stuk schroot.

Een veelgehoorde, schertsende redenering in Amerika is "wie haar eigen gezin niet eens bij elkaar kan houden, kan Amerika al helemaal niet bij elkaar houden". In Amerika wordt er serieus ingegaan op die uitspraak, de journalisten in Nederland behandelen het als populistische onzin. Mag ik wellicht de eerste zijn die er even smakelijk om lacht? Hah, hah, hah. Daar.

In Nederland worden we overigens net zo goed behandeld als een stel debielen. Niet dat dat voor een niet te versmaden deel van de bevolking niet terecht is, integendeel. Want laten we niet doen alsof we de waarheid in pacht hebben, ik zou de eerste zijn om dat te onderkennen. Totdat ik weer het Hotshots EK Lingerie zie, en me ineens buitenproportioneel intelligent en verheven voel.

Obama heeft Clinton ook helemaal niet nodig. Een kale neger naast een blanke vrouw. You do the maths.

De kontkruiperij van Clinton en het Amerikaanse volk dat het pikt. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Nee blijft nee

2008-06-15T22:54:00.003+02:00

Ierse premier wil met EU denken over oplossing

DUBLIN - De Ierse premier Brian Cowen wil dat de Europese Unie actief meedenkt over een oplossing voor de impasse die is ontstaan door het Ierse nee tegen het Verdrag van Lissabon. Het nieuw EU-verdrag had op 1 januari in moeten gaan. "Europa suggereert dat dit enkel het probleem van Ierland is, in plaats van dat van de hele Unie", zei hij zondag.
Cowen ziet echter geen duidelijke oplossing in het verschiet. "Als we niet tot een oplossing komen of als er geen politieke ontwikkelingen zijn, dan is het duidelijk dat dit verdrag niet ingevoerd kan worden", stelde de premier. De Spaanse minister voor Europese Zaken, Diego Lopez Garrido, zei zondag dat de leden van de EU "er onderling wel uitkomen". "Misschien is de invoering een paar maanden later dan verwacht, maar het verdrag komt er wel", aldus Garrido in de krant El País. "Het Ierse nee is niet goed, maar zeker niet dramatisch".
Frankrijk, dat vanaf 1 juli het EU-voorzitterschap overneemt, opperde zaterdag dat Ierland een nieuw referendum houdt over het EU-verdrag. Ierse bewindslieden sluiten een nieuw referendum niet uit, maar erg happig zijn ze niet. Ze vrezen veel werk en een nieuwe afwijzing.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. En dat is op zich al een wrange gedachte, gezien de recentelijke glorie die over ons land is neergedaald. Het is dan ook niet opmerkelijk dat de bron van ergernis ditmaal van buiten onze grenzen afkomstig is.

Laat ik eens niet aan opbouw doen en maar meteen de kernvraag stellen: waar denken onze EU-leiders nou helemaal dat ze mee bezig zijn? Een potje afdingen in de straten van Jeruzalem? Het eerste bod wordt niet aangenomen, dus dan wachten we tien minuten, lopen we een rondje, en proberen we het nog eens? Wie het Ierse 'nee' niet van mijlenver zag aankomen, had zijn hoofd toch minstens elleboogdiep dubbel gedraaid in bij voorkeur zijn eigen rectum zitten. De enige die wat dat betreft goed reageert, is Cowen. Want begrijp me niet verkeerd, mijn kritiek richt zich niet specifiek op de Ieren. Ze hebben namelijk groot gelijk.

Net zoals Cowen ook gelijk heeft. Dit is geen Iers probleem, dit is een Europees probleem. En dan loopt daar een stel Franse onverlaten rond dat de Ierse afgevaardigden weer doodleuk naar huis stuurt met de taak een nieuw referendum te organiseren. En ik maar denken dat vrijdagavond dat arrogante, verwaande, hypocriete laagje voor de komende tijd wel even van alles wat Frans is was weggeslepen. Maar nee, we geven de baby een nieuwe speen en hopen dat ie nu wel stil blijft. Ridicuul natuurlijk.

Want de invoering van dat hele Europese verdrag is op een nogal absurde leest geschoeid. Let wel: de invoering ervan. In theorie is zo'n verdrag natuurlijk best te beargumenteren, nog los van de inhoud daarvan. En eerlijk is eerlijk, buiten enkele hoofdlijnen heb ook ik geen flauw idee wat er allemaal instaat. Maar daar kom ik zo op terug. Want waar het enkele jaren geleden bij de Nederlanders en jawel, ook in Frankrijk al mis ging, was de manier waarop het referendum gehouden werd. Men kreeg twee keuzes: Bent u a) voor, of b) tegen dit verdrag. Dit verdrag. Als men nu eerst eens een referendum had gehouden: Bent u a) voor, of b) tegen een verdrag, dan was er al een hoop druk van de ketel gehaald.

De dames en heren van de EU-top creeëren op deze manier vijanden die er niet hoeven te zijn, en proberen vervolgens als een ware excorcist alle demonen één voor één uit de lucht te schieten terwijl ze die er aan de andere kant net zo hard weer in jagen. Men vecht nu tegen zowel tegenstanders van een verdrag in het algemeen, als tegen de tegenstanders van dit specifieke verdrag. En dat is natuurlijk bij aanvang al een verloren strijd. En wel om de volgende reden.

Ik heb geen flauw idee wat er in dat verdrag staat. Een Europese president, minder vetorechten, samenwerking wat betreft de agrarische sector, het zal allemaal wel. Wat schiet Nederland (en, altijd erg belangrijk voor Nederlanders: wat schieten we er zélf) mee op? Ik zou het niet weten (dat deed ik bij 'ons' referendum nog enigszins, nu volstrekt niet meer), en dat mogen we onze politici aanrekenen.

Want er bestaat één groot misverstand in heel Europa; dat was enkele jaren geleden de basis voor het massale 'nee', en dat was het ook nu weer in Ierland (vandaar dat de verwerping te voorspellen was). Er heerst overal in Europa bij de bevolking een gevoel van identiteitsverlies. Het grote boze Europa komt alle landen binnenwandelen als een olifant in grootmoeders porseleinkast en verandert alles wat knus en knuffelig was in iets dat kort en klein is. Maar zo zit het natuurlijk niet. De Europese burger (want dat zijn we wel degelijk met z'n allen) moet beseffen dat Europa geen op zichzelf staand, levend orgaan is dat Hans Klok ergens eind jaren tachtig tevoorschijn getoverd heeft. Het zijn onze politici die daar de dienst uitmaken. Den Haag is Brussel en Brussel is Den Haag. Althans, dat is het ideaal. Helaas is Nederland geen dictatuur en zullen we compromissen moeten sluiten met andere leiders. Mijn god, is dat even schrikken, compromissen sluiten! Wat doen we ook alweer bij elke kabinetsformatie? Een deel van onze identiteit inleveren? Dacht het niet.

Het Ierse nee is dramatisch. Het geeft aan dat er niet geleerd is in Brussel. De Europese leiders krijgen huiswerk mee; ze moeten hun land informeren over wat er gaande is. Ze moeten het vertrouwen dat onderling is bereikt overbrengen op hun burgers. Daar is men een aantal jaren geleden in gefaald, en de afgelopen maanden is er wederom gefaald. Nu kan iedereen lullen totdat men een ons weegt, maar er staat daar een bindend nee van Ierland en datzelfde Ierland heeft een vetorecht. (Ironisch feitje is dat dergelijke veto's dan weer ongedaan gemaakt kunnen worden middels het verdrag. Dat dus is weggestemd door zo'n veto. Nou ja, ik vond het grappig...) Er ligt een omvangrijke taak weggelegd voor de EU-politici. En ik ben benieuwd of de Europese ezel nu wel de fameuze steen weet te ontwijken.

Het constante falen van de nationale policiti om de EU-boodschap over te brengen en de fatale misverstanden die daaruit voortkomen. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Stakingverslaving

2008-05-26T14:29:00.003+02:00

Chauffeurs streekvervoer voeren weer actie

UTRECHT - De buschauffeurs in het streekvervoer zullen komende week op dinsdag, woensdag en donderdag weer actie voeren voor een betere cao. Op deze dagen rijden zij wel in de spits, maar niet daarbuiten. In de spits hoeft niet betaald te worden voor een rit. De onderhandelingen in het streekvervoer liepen begin april vast, sinds begin mei voeren de chauffeurs in het streekvervoer actie.
Een overleg tussen de bonden en de werkgevers heeft afgelopen week woensdag niets opgeleverd. Er werd ook geen afspraak voor vervolgoverleg gemaakt. De bonden hebben al laten weten het streekvervoer vanaf 1 juni voor onbepaalde tijd helemaal plat te willen leggen.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Zonder me in de hele discussie te mengen - want wie er gelijk heeft, doet er niet eens zozeer toe - is de manier van onderhandeling tussen werkgevers en bonden natuurlijk te kinderachtig om waar te zijn. Dat de reizigers hier uiteindelijk de dupe van worden is wel aan één partij (de bonden) te wijten, maar daar kom ik later nog op terug.

Want waar begon het hele circus ook alweer? Begin april eisten de bonden in een nieuwe CAO-onderhandeling 3,5% loonsverhoging; in het achterhoofd houdende een landelijke inflatie die zo rond de 2,0% schommelt en het feit dat buschauffeurs niet alleen aan koopkracht hebben ingeleverd de afgelopen jaren, maar ook onder relatief zwakke omstandigheden moeten werken, best een redelijke eis. Maar wederom, ik probeer niet aan te geven wie er gelijk heeft.

Eerst even die omstandigheden. Buschauffeurs moeten minstens twaalf uur rust krijgen tussen twee diensten. Verder mogen ze niet te lang achter elkaar rijden (net als vrachtwagenchauffeurs), wegens verkeersveiligheid. Daarnaast is het aan te bevelen om vaak verschillende routes te rijden, om al te veel gewenning (en uiteraard de negatieve gevolgen daarvan) te voorkomen. Resultaat? Eén chauffeur kan zowel 's ochtends in alle vroegte als 's avonds tot in de nacht worden ingezet zonder dat het tegen de richtlijnen is, pauzes liggen op de meest uiteenlopende, vreemde tijdstippen en aangezien bustijden niet mooi op elkaar aansluiten, is er bij elke chauffeurswissel weer frictie en moet men op elkaar wachten, waardoor het toch al instabiele rooster nog verder door de war wordt geschopt. Als klap op de vuurpijl worden de verplichte pauzes niet doorbetaald ("want ze werken toch niet?"). Bovendien dragen de chauffeurs naast dat alles ook nog eens veel verantwoordelijkheid; niet alleen voor hun passagiers, maar ook voor zichzelf, want schade aan de bus wordt slechts tot op zekere hoogte door de werkgever vergoed.

Goed, dat is dus de branche waarbinnen we ons begeven. Maar laten we vooral geen medelijden met deze heren en een incidentele dame hebben, want ze kiezen er toch echt zelf voor. En daar, beste lezer, ligt mijn bron van ergernis. Wie zijn werkgever onder druk wil zetten, mag absoluut gaan staken (hoewel daar ook haken en ogen aan zitten, daar kom ik dadelijk nog op). Maar wie ervoor kiest om zijn werkgever onder druk te zetten, moet dat ook doen.

De acties tijdens de vele feestdagen in april en mei waren wat dat betreft een goed voorbeeld. Gratis vervoer; de werkgever maakt wel kosten, maar krijgt er niets voor terug. Da's nog eens goed actie voeren. Tijdens de spits gratis vervoer, zoals we het vorige week en ook deze week zien, is dan vanzelfsprekend ook een goede actie. Bussen in de spits zijn overvol; hier geen geld voor ontvangen, doet pijn in de portemonnee. Maar het feit dat men ervoor kiest om buiten de spits helemaal niet meer te rijden - dat schiet zijn doel compleet voorbij.

De reden dat niemand er echt verontwaardigd over is, is de stellingname dat men de examenleerlingen niet wil benadelen en dus in de spits rijdt. Is het soms een privilege dat de bussen wel rijden? Wie zijn werkgever onder druk wil zetten, wil de kosten zoveel mogelijk opschroeven en de inkomsten minimaliseren. Iedereen met enig economisch inzicht kan het sommetje afmaken; de hele dag rijden, gratis en wel. Maar nee, onze chauffeurs (op aandringen van de bonden) nemen middagjes vrij. En dat, beste heren en dames, kan niet de bedoeling zijn.

Maar het is mode in Nederland om maar direct je werk neer te leggen als de onderhandelingen even tegenzitten. Postbodes in grote steden hebben de voorbije weken meermaals het werk neergelegd, en ook de politiestakingen tijdens 'belangrijke' voetbalduels liggen eenieder nog vers in het geheugen. Het feit dat iedereen met de stakers sympathiseert is, hoewel begrijpelijk, natuurlijk van de gekken. De staking is volgens de wet het laatste middel dat men kan aangrijpen om onderhandelingen te kathalyseren. Als er dan sprake is van een staking, denken we automatisch dat er sprake is van fors onrecht en dat de stakende partij dus vanzelfsprekend een punt heeft.

Maar men lacht en lacht en is een schurk; de bonden verklaarden ten tijde van de politiestakingen dat het puur toeval was dat het voetbal eronder leed. Hoe het toeval kan zijn dat het bij beide stakingen om een weekend ging waarin zowel Ajax en PSV als Feyenoord en AZ tegen elkaar speelden (de zogenaamde Superzondagen), mag iemand mij dan gaan uitleggen. Uiteraard mag er gestaakt worden, en dan bij voorkeur juist op dit soort dagen; maar zeg dan niet dat het toeval is. We worden behandeld alsof we debielen zijn, en ik weiger daaraan mee te werken.

Voorts weiger ik respect op te brengen voor buschauffeurs die geen dienst meer rijden, terwijl ze hun werkgever harder kunnen treffen door wel te rijden. Een staking is leuk en aardig, maar wees eerlijk en reëel richting je klant. Want een staking is niet bedoeld om vrije middagen te genereren.

Helaas lijkt het daar in Nederland wel vaak op de laatste tijd. Dat moeten ook de VMBO-scholieren gedacht hebben toen zij enkele dagen gingen 'staken'. Wat een ridicule schertsvertoning was dat zeg. Nog afgezien van het feit dat een staking als scholier in de zin des woords principieel onmogelijk is, hadden alle zestienjarige kneusjes geen flauw idee waarvoor ze in godsnaam actie stonden te voeren. "We willen meer les!" Flikker toch op, je wil een dag met spandoeken staan zwiepen op een grasveld met kutmuziek.

Hoe dan ook, de chauffeurs staken vrolijk voort en gaan dat vanaf 1 juni de hele dag doen. Kennelijk zijn er na 1 juni geen mensen meer die examens, tentamens of al van dat meer moeten laten afnemen. Nee, onze chauffeurs zijn erg begaan met hun medemens, en willen de werkgevers treffen. Men lacht en lacht. En is een schurk.

De pretentie van oprechtheid bij stakende buschauffeurs en de stortvloed aan stakingen in het algemeen. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Televisieterreur, terreurtelevisie

2008-05-24T13:33:00.006+02:00

Jaap blijer met geld dan met zijn vrijheid

EEMNES - De bewoners van De Gouden Kooi verlieten vrijdagmiddag met weemoed De Gouden Kooi en trokken in geblindeerde auto's weer huiswaarts. Huub, Brian en Amanda als verliezer en winnaar Jaap als miljonair. Hij won donderdagavond tijdens de finale van de reallifesoap 1,3 miljoen euro.
Na het sjouwen van banken en bedden uit het interieur van de villa, waar Jaap 451 dagen verbleef, nam hij met het zweet op de rug toch alsnog de tijd om uit te leggen waarom hij in hemelsnaam tot diep in de nacht gaat schnabbelen terwijl hij nu steenrijk is.
"Ik doe het voor het geld. Ik wil mijn zakken vullen en miljonair blijven. Het liefst heb ik straks twee miljoen", zei Jaap (25). Hij wil in de toekomst op internet nog meer geld verdienen met de Terror Jaap show, waarvoor hij maffe filmpjes gaat maken.
Spijt van zijn leugen dat hij de helft van de hoofdprijs zou schenken aan goede doelen, heeft hij niet. "Als ik dat lulverhaal niet had opgehangen, had ik het spel verloren."

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Mensen als Frans Bauer, ma Tokkie en Kelly van der Veer (ja, dé Kelly) hebben het in de voorbij maanden en jaren al vaker aangetoond, maar onze grote vriend (hij is gewoon groot) Jaap bewijst het nog maar eens: in Nederland loont het om dom te zijn en je daar ook naar te gedragen.

Anderhalf jaar lang hebben we Jaap met zijn vieze, gore, vette, smerige pens rond zien banjeren in die patservilla in het altijd bruisende Eemnes. Hij piste en scheet op alles dat los en vast zat, kotste banken en bedden onder en ging er daarna zelf doorheen rollen. Na Big Brother had ik me voorgenomen nergens meer van op te kijken, maar dat dit soort taferelen dagelijks uitgezonden moeten worden, daar snap ik he-le-maal niets van.

Ondertussen vindt John de Mol het allemaal prachtig en maakt hij plannen voor een tweede seizoen. Kennelijk was de eerste serie een succes. Dan vraag ik mij af, en denkt u even met mij mee: kent u ook maar íemand (of bent u wellicht zo iemand, wat ik betwijfel), ook maar IEMAND, die de Gouden Kooi op regelmatige basis heeft gevolgd? Nee hè? En daar wringt het; niemand kijkt ernaar, maar de heisa om alles wat er in die kast gebeurt is net zo groot als die rond Myanmar. De politiek doet er uitspraken over, er voltrekt zich binnen de kasteelmuren een waar huwelijk, en aansluitend moeten wij lezen wat diverse familieleden daarvan vinden. Op zichzelf is er met het publiceren van nieuws uiteraard niets mis. Maar nogmaals: NIEMAND VOLGT DE GOUDEN KOOI.

Wat dan opmerkelijk is, is dat 'Terror Jaap' wel een nationale bekendheid verworven heeft. De verhalen over zijn wangedrag zijn als een lopend vuurtje door het land gegaan. Iedereen wist wat voor debiel het is. Iedereen wist dat hij geen twee zinnen uit zijn mond krijgt zonder dat er een brok klinkklare bullshit tussen zit. Iedereen wist dit. En iedereen gelooft hem als hij zegt dat hij zijn geld zal gaan schenken aan Stichting Aap. De stap naar 'Stichting Jaap' was voor de kliek vaste Gouden Kooi-kijkers kennelijk een te moeilijke onderneming. Dat zegt dan weer wat over die schare kijkers.

Dat zijn waarschijnlijk dezelfde mensen die 's ochtends in alle vroegte de trein nemen om bij het huwelijk van Frans Bauer te zijn. Dezelfde mensen die bij de Postbank een rekening hebben. Dezelfde mensen die toiletpapier in de fik steken. Dezelfde mensen die Paul de Leeuw een leuke vent vinden. Kom ik al angstvallig dichtbij? Ik kan nog even doorgaan, namelijk. Dit zijn, u raadt het al, debielen. Het zijn dergelijke debielen die ervoor zorgen dat domheid loont. Terror Jaap verdient 1,3 miljoen door zich te gedragen als een volslagen onverlaat. En daar is die groep debielen verantwoordelijk voor.

Laten we hopen dat John de Mol nog even een blik werpt op de kijkcijfers (die overwegend beroerd zijn geweest) voordat hij seizoen 2 van de Gouden Kooi lanceert, dat in concept best een aardig programma had kunnen zijn, maar door de deelnemers is verkracht tot een ranzige treitershow. Die deelnemers zullen wel weer snel vergeten zijn, hopelijk is dat voor Jaap niet anders. Met een beetje mazzel neemt hij Kelly mee in zijn val. Daar schijnt ze wel voor in te zijn. En als Jaap valt, valt hij hárd.

De aandacht rond de Gouden Kooi, Terror Jaap en alle mensen die op hem gestemd hebben. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Tijd voor een bank die het anders doet

2008-05-17T16:13:00.003+02:00

Postbank verstuurt per ongeluk duizenden sms'jes

AMSTERDAM - De Postbank heeft vrijdagmiddag per ongeluk 17 duizend klanten een sms'je gestuurd met een zogenoemde TAN-code voor een fictieve overboeking van een eurocent.
Volgens woordvoerster Karin van der Pol van de bank werd er een test uitgevoerd met een server, maar is die test "per ongeluk live gegaan". De bank krijgt veel telefoontjes van klanten die vrezen slachtoffer te zijn geworden van cybercriminelen.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Ja, dit wordt een ongemeen partijtje Postbank-bashing, en het is de hoogste tijd. De Postbank is vergelijkbaar met een glasscherf op het strand; je merkt pas hoeveel pijn het doet op het moment dat je ziet dat je bloedt als een rund. En dan ben ik nog niet eens Postbank-klant.

En toch vind ik het beschamend om telkens weer te moeten zien hoe de heren en dames van deze meest achterhaalde instantie van Nederland zichzelf te kijk zetten door hun eigen stommiteiten. Als ik Karin van der Pol was, zou ik de hele dag in een blauw leeuwenpak rondlopen om maar niet herkend te worden. Het sms-debacle hierboven is maar een klein voorbeeld; het stelt natuurlijk weinig voor. Maar laten we even een kleine tocht door de Postbank-historie maken.

Afgelopen herfst werd pijnlijk duidelijk dat de misstanden bij de Postbank - want dat zijn het - niet alleen foutjes zoals bovenstaand bericht betreffen. Al bijna tien jaar lang bleek men bezig te zijn geweest met het structureel en onopvallend verlagen van rentepercentages; geen haan die er kennelijk naar kraaide. Saillant detail is dat dit nieuws naar buiten kwam vlak nadat de site van de Postbank - waar ik dadelijk nog op terug zal komen - dagenlang wegens 'technische storingen' plat had gelegen. De klant kreeg al te weinig rente, maar kon dat nu niet eens zelf online constateren.

En dat was niet de eerste keer; we gaan even terug naar juni vorig jaar. Ik zou de hele historie kunnen schetsen, maar een blik op het nieuwsarchief is net zo veelzeggend, en een stuk hilarischer:
03/06/2007 Internetbankieren Postbank ligt hele dag plat
07/06/2007 Opnieuw storing bij bankiersite Postbank
11/06/2007 Nieuwe storing Mijn Postbank.nl
15/06/2007 Internetbankieren Postbank weer plat
Wie goed verder zoekt in de afgelopen jaren zou veel meer van dit soort lijstjes kunnen opstellen. Een werkende online-dienst is bij de Postbank eerder incident dan structuur.

Maar laten we niet te hard van stapel lopen. De heren en dames van de Postbank verzekerden de klanten dat de site onder handen genomen zou worden; storingen zouden tot het verleden gaan behoren. Veertig miljoen euro werd ervoor uitgetrokken - inmiddels weten we waar dit geld vandaan is gekomen, hè? Maar eerlijk is eerlijk, het aantal storingen is drastisch afgenomen - helaas lopen er nog steeds debielen rond die nu menselijke fouten maken. Maar dat kan gebeuren.

Ondertussen is die hele verbetering van de website natuurlijk een wassen neus. Wie zelf het internetbankieren van de Postbank gebruikt, of regelmatig zaken doet met zo iemand, weet hoe hemeltergend lang alles duurt. Zo'n achttienduizend verschillende codes moeten worden opgevraagd en ingevoerd via sms, msn, pakketpost, rooksignaal en telepathie, dan moet er een hele werkweek worden gewacht (tenzij de transactie op maandag wordt ingevoerd - dan komt het weekend erbovenop), maar dan, DAN, is het geld daadwerkelijk overgemaakt.

En Jan Mulder blijft maar rondscheuren met z'n vriendinnetje naast zich. Als men alle energie, tijd en geld die in deze continue reclamecampagne (die overigens met de week slapper, flauwer en irritanter wordt) wordt gestoken nu eens in het updaten van het sterk achterhaalde internetsysteem gestopt wordt... dan praten we verder. Tot die tijd schijt ik op alles wat Postbank heet, gebruikt of aanwendt, en roep ik gebruikers op over te stappen naar de concurrent; misschien is een verlaging van de consumptiedruk een oplossing.

De constante flaters bij de Postbank, en de stokoude, trage internetdienst. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Een hels huwelijk

2008-05-10T23:32:00.003+02:00

Frans Bauer vergeet jawoord

AMSTERDAM - Frans Bauer is in alle spanning vergeten te antwoorden toen hem op zijn trouwdag om zijn jawoord werd gevraagd. "Door alle spanning herhaalde hij de vraag 'en wat is daarop uw antwoord'", vertelt de ambtenaar van de burgerlijke stand die het huwelijk vrijdagochtend sloot.
De 34-jarige volkszanger noemde het burgerlijk huwelijk in het gemeentehuis van Willemstad na afloop 'emotioneel, maar vooral supergezellig'. "Ik ben nog verliefder op Mariska dan ik al was. Ik ben getrouwd met de mooiste vrouw van Nederland. Wat zeg ik: mooiste vrouw ter wereld", zei een stralende Frans na afloop van de dienst.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over. Mijn interesse voor al wat Frans Bauer is of omringt is volstrekt non-existent, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar dat is exact de reden dat ik zeer ontstemd ben over de wijze waarop diens huwelijk de afgelopen dagen breeduit is uitgemeten in de pers. Een kleine zoektocht in het archief van de NOS wijst uit dat de heren en dames bij de redactie aldaar het kennelijk nodig achtten om in de recente aanloop naar het huwelijk en gedurende het huwelijk zelf het beschamende aantal van vijf verschillende persberichten in de nieuwsbulletins op te nemen (en dan heb ik het niet over berichten van maanden geleden - slechts de afgelopen dagen).

Ik zou op dit moment graag aankondigen hoeveel bezwaren ik heb tegen het gepresenteerde, maar ik heb tegelijkertijd nog geen flauw idee met hoeveel irritaties ik gaandeweg het schrijven op de proppen zal komen. Dus steek ik maar gewoon van wal. De persoonlijke aanval leent zich daar doorgaans wel goed voor. Houd daarbij gaarne het volgende centrale punt in uw achterhoofd: Frans Bauer is een slecht mens.

Het feit dat wij in Nederland kennelijk trots moeten zijn op manifestaties als Frans Bauer is natuurlijk om letterlijk beroerd van te worden. De man kan nog geen twee zinnen achter elkaar produceren zonder óf drie spreekwoorden foutief in één te combineren, óf een keertje of twaalf 'euh' te zeggen, óf in huilen dan wel maniakaal grimlachen uit te barsten. Op z'n huwelijksdag krijgt meneer het woord 'ja' z'n strot nog niet uit. Het zou me weinig verbazen als Frans ook zijn eigen concerten nog niet aan elkaar kan lullen. Dat gebrek aan uitingskunde moet dan schijnbaar gecompenseerd worden door hele albums vol te schrijven over rozen en vrouwen waar nog nooit iemand van gehoord heeft (want alles moet dat oprechte, persoonlijke tintje hebben! Flikker toch op man). Ondertussen zakt Nederland af naar het stereotype-beeld dat aan Duitsland wordt toegeschreven; avondvullende lalprogramma's met lopende penissen in glitterpakjes en een leger banjospelers erachter. En dan gaan Albert Verlinde en de zijnen (en dat zijn er helaas een hoop) mij vertellen hoe leuk en prachtig dat wel niet allemaal is. Hoofdpijn, dat zou je er bijna van krijgen.

Hoofdpijn kreeg ik ook bij de flitsen van het enige echte reality-programma van de familie Bauer. We zien Frans tien minuten lang met een mobiele telefoon klooien, proberend een lading Chinees voedsel te bestellen. Eerst moet onze Einstein van dienst uitvogelen hoe het apparaatje überhaupt werkt ("Ja, ik ben niet zo technisch!" Flikker toch op man). Vervolgens bestelt de randdebiel in kwestie wagonladingen Chinees waar het gemiddelde weeshuis een week of drie mee vooruit kan, ondertussen kinderlijk gniffelend richting de camera (nee Frans, je hoort niet steeds tegen de cameraman te praten). Als het gesprek is afgelopen moet dan weer vier keer worden uitgelegd hoe schandalig het eigenlijk wel niet is, zoveel eten bestellen. En dat is volgens Albert Verlinde leuk en prachtig? Als het een verstandelijk gehandicapte betrof in plaats van Frans Bauer (een scheiding waartussen het grijze gebied nogal gering is, meen ik) hadden we het allemaal een misselijkmakende grap gevonden.

En ja, hier komt-ie dan toch daadwerkelijk, wie het over Frans Bauer heeft moet ook dit noemen: de poliep. Zelden in mijn hele leven heb ik mij ZO, ONTZETTEND, GEËRGERD aan blaatnieuws in de media als ten tijde van poliep-gate. Man, man, man, de hele wereld was te klein om het verdriet van kleine Frans een plaats te geven. Jankend en snotterend zagen we zijn konijnenbakkes op achttien kanalen tegelijkertijd - het leek wel alsof de rest van de wereld een week lang van de aardbodem verdwenen was. Ondertussen ben ik er zeker van dat een XXL-poliep op Frans' stembanden het beste is wat de Nederlandse muziekindustrie kan overkomen.

Dat je met zo'n gedrocht wil trouwen, is me dan ook een compleet raadsel. Dat kan trouwens ook tegen Frans zelf gezegd worden, want hoe mooi hij Mariska dan ook mag noemen, zeg nou eerlijk, beste lezer, het is toch gewoon een lelijk mokkel? Dat dacht ik ook. Hoe dan ook, de trouwerij was daar, en we hadden het allemaal gewoon langs ons heen kunnen laten gaan. Maar nee, de NOS ramt persbericht na persbericht de deur uit, honderden fans (dit zijn de meest misschapen mongoloïden van dit land en ik schaam me ervoor dat ik onder hetzelfde rechtsbestel als dit stel apen moet leven) nemen plaats achter de dranghekken bij het gemeentehuis, en als klap op de vuurpijl, en dit is het pijnlijke gedeelte, zet de NS extra lange treinen in om voornoemde neanderthalers daadwerkelijk naar Oudenbosch te vervoeren. Beter hadden ze die treinen laten doorrijden richting de kust, zo hupsakee, de Noordzee in.

Maar helaas. Iedereen keerde aan het eind van de dag weer vrolijk terug naar huis en nam weer zijn of haar intrede in de samenleving. Frans Bauer zal na de huwelijksreis wel beginnen met zijn nieuwe album, waarvan Albert dan weer mag gaan vertellen hoe leuk en prachtig het is. Flikker toch op man.

Frans Bauer, zijn huwelijk en zijn constante aanwezigheid in de media. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Vuilnis uit het verleden

2008-05-04T12:54:00.005+02:00

Neonazi's weggestuurd uit Aalten

De politie in Aalten in de Achterhoek heeft gisteravond tientallen neonazi's weggestuurd. Ze wilden naar een feest gaan dat eerder op de dag door de burgemeester was verboden. De politie en de ME waren aanwezig om de concertgangers en eventuele anti-fascistische demonstranten tegen te houden.
De organisatie Blood and Honour had de bijeenkomst met extreem-rechtse bands georganiseerd, onder de naam 'Adolf Hitler Memorial Ballad Night'. Wie toegang betaalde, kreeg een telefoonnummer dat tot zaterdagmiddag 15.00 uur te bellen was. Via dat nummer werden verzamelpunten doorgegeven waar de concertgangers dan de uiteindelijke plaats van bestemming te horen kregen.
Burgemeester Berghoef van Aalten wilde met het verbieden van het concert ook een signaal afgeven vanwege het verzetsverleden van zijn gemeente. In de oorlog zaten in zijn gemeente veel onderduikers.

[Bron: NOS]

Ik ben hier zeer ontstemd over.

Nee, eigenlijk ben ik helemaal niet ontstemd. Ik ben ontstemd over Johnny de Mol. Ik ben ontstemd over Paul de Leeuw. Van neo-nazisme ben ik zo onderhand ronduit strontberoerd. Het is geen toeval dat ik dit onderwerp aansnijd op de dag van Dodenherdenking. Hoewel ik me realiseer dat het onderwerp veel te groot is voor een woordje of vijfhonderd, en dat ik hoogstwaarschijnlijk niets zal toevoegen aan wat er al over is geschreven en gezegd, denk ik dat het goed is dat er gestreden blijft worden tegen neo-nazisme en organisaties zoals het hierboven genoemde Blood and Honour.

Want iedereen zal het met me eens zijn dat dit soort duivelse organisaties tot het vuilnis uit het verleden dienen te behoren; groeperingen die in een klimaat zoals Duitsland in het interbellum wellicht populariteit opriepen, maar in de moderne samenleving helemaal niets meer te zoeken hebben. Maar ondertussen gebeurt er niets tegen.

Koen T'Sijen legt bij de Vlaamse Kamer voor Volksvertegenwoordigers een wetsvoorstel neer voor een verbod op racistische en neonazistische groeperingen, en iedereen complimenteert hem met zijn initiatief, maar er wordt niets mee gedaan. Ik pleit voor steun aan Koen T'Sijen. Minister Hirsch Ballin eist een verbod op Blood and Honour. Iedereen noemt het een nobel streven, maar er wordt niets mee gedaan. Ik pleit voor steun aan Ernst Hirsch Ballin. De AIVD weet alles over Blood and Honour en ziet het als een bedreigende terreurorganisatie.

Maar er wordt niets mee gedaan.

Ondertussen worden er kennelijk avonden georganiseerd zoals de 'Adolf Hitler Memorial Ballad Night'. Dat burgemeester Berghoef hier een stokje voor steekt, is natuurlijk te prijzen. Waar ik in dit geval echter alsnog ontstemd over ben, is het feit dat het klaarblijkelijk in eerste instantie wél gewoon was doorgegaan (waarbij ik overigens niemand schuldig wil maken, want de zaaleigenaar had geen idee wat werkelijk de bedoeling was en dacht dat het om een bierfeest ging).

Het doet je afvragen hoeveel neonazistische bands en artiesten er zijn. Een korte zoektocht op internet brengt je bij de tienermeisjes van Prussian Blue, en dat is waar me werkelijk de koude rillingen over het lijf beginnen te lopen. Tweelingmeisjes van zestien jaar die hun hele leven door hun racistische moeder zijn geïndoctrineerd, nooit naar school zijn geweest, en nu folkliedjes over Adolf Hitler maken. Deze meisjes zullen nooit een normaal leven kunnen leiden, zullen nooit geaccepteerd worden in de samenleving. Het klinkt als het uitgangspunt voor een slechte horrorfilm. Maar dit is realiteit. Deze mensen denken daadwerkelijk zo. En het houdt niet op bij Prussian Blue; sterker nog, de lijst is omvangrijk.

En dan zit je op de ochtend van Dodenherdenking, op de dag voor Bevrijdingsdag, achter je computer, en probeer je iets zinnigs te zeggen om de absurditeit van het hele fenomeen neonazisme weer te geven. Maar de waarheid is dat woorden tekort schieten. Natuurlijk, ik zou kunnen wijzen op de zestig miljoen mensen die tussen 1939 en 1945 zijn vermoord. Uiteraard, ik zou het kunnen hebben over de elf miljoen Joden die stelselmatig in concentratiekampen zijn vergast. En vanzelfsprekend zou ik kunnen praten over racisme in het algemeen en hoe mensen als Martin Luther King streden, streden en streden, en vermoord werden. Maar dat weet u allemaal al.

Wat hebben we hier dan wel aan? Wat kunnen we ertegen doen? Helaas moet ik constateren dat we waarschijnlijk gewoon geduld moeten hebben. De generatie die 'De Oorlog' heeft meegemaakt, dunt met rasse schreden uit. De generatie die de verhalen uit eerste hand heeft, heeft nu nog de macht om die verhalen te verdraaien. Maar de generatie daarna zal alleen de geschiedenisboeken hebben; en die vertellen de weerzinwekkende waarheid, die elk normaal denkend mens toch zal doen inzien hoe ontzettend fout neonazisme is.

De Tweede Wereldoorlog moeten we nooit vergeten, dat is wellicht wat ik eigenlijk wil zeggen. Laten we daar vanavond met z'n allen even bij stilstaan.

Neonazisme. Strontberoerd.

De Mol is overal

2008-04-29T10:40:00.005+02:00

Johnny de Mol loopt blauwtje

AMSTERDAM - Johnny de Mol maakt zijn reputatie van vrouwenversierder weer eens waar. Tijdens de uitreiking van de 3FM Awards in Amsterdam probeerde de acteur een journaliste te versieren. Zonder succes overigens.
Op de vraag van de verslaggeefster of De Mol nog iets kwijt wilde aan NU.nl antwoordde hij: "Niet voor NU.nl, maar wel voor jou. Wat doe je na dit feestje?" Waarop de journaliste antwoordde dat ze met haar vriend, de cameraman die achter haar stond, mee naar huis ging. De Mol mompelde nog wat naar de verslaggeefster en maakte zich daarna snel uit de voeten.
Johnny de Mol, de 29-jarige zoon van John de Mol en Willeke Alberti, staat bekend als feestbeest en vrouwenverslinder. Hij had relaties met onder meer Tatum Dagelet, Liesbeth Kamerling en Chantal Janzen. Enkele van zijn relaties, waaronder die met Janzen, zouden op de klippen zijn gelopen omdat de acteur vreemdging.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over.

Johnny de Mol moet toch onderhand wel gezien worden als één van de meest verachtelijke schepsels die deze natie heeft voortgebracht. Meneer duikt werkelijk overal op, bewijst in de media keer op keer het IQ ter hoogte van de gemiddelde diepvriestemperatuur rijk te zijn, en heeft boven dat alles ook nog eens een excessief arrogante kop met bijpassende houding.

Noem een willekeurige (bij voorkeur ronduit slechte) Nederlandse productie, en Johnny de Mol heeft er een rol in gespeeld. Oesters van Nam Kee, Costa!, Zwartboek, Rozengeur & Wodka Lime, Bon Bini Beach; de lijst is schier eindeloos. Niet dat het niveau van de Nederlandse film zonder Johnny zo fantastisch zou zijn geweest - maar alle hoop is verloren wanneer De Mol zijn waffel laat zien. Wat dat betreft is hij een omgekeerde koning Midas - alles wat hij aanraakt, verandert in stront.

Zo ook met relaties. Zoals in het bovenstaande valt te lezen, heeft hij er menig ex-partner op nagehouden (het feit dat iedereen die ook maar iets met Tatum Dagelet begint sowieso aan de hoogste boom dient te worden opgeknoopt buiten beschouwing gelaten). Ondertussen roept meneer nu alweer ruim anderhalf jaar dat hij vader wil worden. Het zijn van die dingen die je tot je twaalfde doet, en dan ook nooit meer; constant het ene roepen en vervolgens het andere doen. Zeggen dat je honger hebt en vervolgens al het eten vies verklaren. Zeggen dat je moe bent en vervolgens niet naar bed willen. Zeggen dat je kinderen wilt en vervolgens keer op keer bewijzen dat je nog geen drie weken een relatie in stand kunt houden.

Ondertussen maakt De Mol zich ook op internationaal niveau belachelijk. Een rolletje in Deuce Bigalow: European Gigolo is ongetwijfeld niet het laatste dat we buiten de veilige Nederlandse grenzen van deze hersenloze randdebiel gaan vernemen. Want in zijn relatief nieuwe 'reis'programma Waar is De Mol? (nee, we hebben ons bij de naamgeving niet gebaseerd op het succesvolle AVRO-programma) doet hij zijn reputatie weer eens glorieus eer aan. De Mol trekt er wekelijks op uit naar een verre bestemming en laat zich daarbij vergezellen door een 'interessante' gast om 'interessante' interviews mee te houden. Het resultaat: Johnny de Mol wekelijks met een buitensporig mooie dame op een onbewoond eiland, commentaar gevend als "als dat geen neuken wordt...!".

Dat we hier als weldenkende burgers op televisie mee worden geconfronteerd is al kwalijk genoeg, maar dat niemand erom lijkt te malen is zo mogelijk nog storender. Wat Johnny de Mol in zijn eigen tijd doet, moet hij helemaal zelf weten. Het feit dat hij dat allemaal tegen de pers vertelt, vind ik al tamelijk irritant, maar mongolen moeten er nu eenmaal zijn. Maar dat hij wekelijks zijn eigen zendtijd krijgt om zich volstrekt belachelijk te maken voor de ogen van de gehele natie en niemand doet er iets tegen? Dat gaat een brug te ver.

En dan wat betreft bovenstaand blauwtje. Het past goed bij het hele levenssfeertje van De Mol; lekker de bink uithangen, maar weglopen van problemen. Eigenlijk had hij zich er moeten proberen uit te lullen; wellicht had hij dan nog een welverdiende stoot tegen z'n kin geïncasseerd van de cameraman. Dan was hij tenminste een weekje niet op televisie te zien.

Johnny de Mol, zijn duivelse invloed en zijn schandelijke gedrag. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Het Syndroom van Vista

2008-04-23T14:40:00.002+02:00

OV-chipkaart kost half miljard meer

AMSTERDAM - De OV-chipkaart heeft de overheid tot dusver een miljard euro gekost. Dat is twee keer zo veel als eerder geraamd, schrijft staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat Tineke Huizinga (ChristenUnie) in een brief aan de Tweede Kamer.
Door problemen met de beveiliging van de chip op de elektronische kaart wordt de invoering steeds uitgesteld. De bedoeling was dat dat op 1 januari 2009 zou gebeuren.
Vorige week stelde Huizinga dat die datum waarschijnlijk niet wordt gehaald. Dat leverde haar vorige week een motie van wantrouwen op van de oppositiepartijen. Huizinga overleefde dat zware middel door de steun van de coalitiepartijen in de Kamer.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over.

Niet alleen het financiële aspect van deze schertsvertoning is kwalijk; de hele geschiedenis rond de OV-chipkaart en diens invoering is de belichaming van de Platoonse Idee van de wanprestatie. Onze stadsbussen worden massaal uitgerust met chipscanners, maar de invoering van de daadwerkelijke kaart lijkt steeds verder weg.

Ik zal eerst de geschiedenis kort schetsen, voor de mensen die sinds 1967 geen krant meer hebben opengeslagen. Al jaren is men in Den Haag en omstreken koortsachtig op zoek naar een vervanger voor de OV-jaarkaart, het treinkaartje en de strippenkaart. Want laten we eerlijk zijn, die strippenkaart, die is onhándelbaar. En hoe je zo'n treinkaartje uit de machine trekt, ook dat is voor de modale Nederlander een ráádsel. Om nog maar te zwijgen over de OV-jaarkaart - een erg onhandig systeem.

Maar wees niet getreurd! De Haagsche bollebozen ontwerpen een subliem, wat zeg ik, mythisch plan om de voornoemde, ronduit onpraktische vervoersbewijzen te vervangen door één simpele kaart: de OV-chipkaart. Want chippen, dat doet iedereen in Nederland toch al dagelijks op grote schaal. Niets nieuws, wat dat betreft.

Welnu, als optimisten ten voeten uit stelde men aanvankelijk een ingangsdatum van 2007. Zoals u wellicht heeft gemerkt is dat niet helemaal schadevrij uit de verf gekomen. Nee, 2008 zou het worden. Inmiddels is de termijn opgeschoven naar 2009, maar staatssecretaris Huizinga heeft onderhand ook die ingangsdatum onhaalbaar verklaard. De chipkaart is in een handomdraai te kraken en biedt geen garantie voor privacy.

Ondertussen rijden onze bussen al rond met scanners ("Binnenkort is hier uw OV-chipkaart welkom!") en heeft elke OV-studentenkaart-rechthebbende een briljánt hoesje ontvangen waarin zowel OV-jaarkaart als -chipkaart kunnen worden opgeborgen - een hoesje dat uiteraard nooit uitscheurt als je verwoede pogingen doet om je OV-jaarkaart uit het ontstane vacuüm te rukken, omdat men er niet aan heeft gedacht de achterkant, waarop belangrijke geldigheidsvoorwaarden staan vermeld, doorzichtig te maken.

U begint wellicht reeds enigszins te vermoeden wat ik van het hele spektakel vind. Het is een typisch voorbeeld van wat ik bij dezen gaarne tot het Syndroom van Vista wil dopen. Men is constant bezig met het vernieuwen en vervangen van systemen of zaken die totaal niet om vernieuwing dan wel vervanging vragen. Windows Vista is een goed voorbeeld; XP werkte perfect, was niet achterhaald en werkte voor Microsoft-standaarden tamelijk snel en prettig. Maar Microsoft wil vernieuwen en introduceert Vista; een slechtere, tragere, duurdere en onhandigere variant die geen hond wil aanschaffen. Hetzelfde zien we bijvoorbeeld bij fotosite Flickr. De organisatie is constant bezig met onnodige toevoegingen aan de site, zoals videoservices, terwijl de gebruikers daar totaal geen behoefte aan hebben.

Wat kunnen we dan concluderend stellen met het oog op de OV-chipkaart? Voor terugtrekken is het onmiskenbaar te laat; een uitgave van één miljard euro voor een gefaald project is niet te verantwoorden. Daarnaast zou het afbreken van het project opnieuw miljoenen kosten. Nee, het lijkt erop dat we de komende jaren nog vaak gezanik zullen horen rond de OV-chipkaart. En of hij er daadwerkelijk komt? Wellicht komt er een 'light'-versie. Een papieren variant, geschikt voor eenmalig gebruik, die je niet laat scannen, maar laat afstempelen door de chauffeur.

Het geldverslindende circus rond de OV-chipkaart en de achterlijke beleidsbepalers in Den Haag. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Instrumentum diaboli

2008-04-17T19:10:00.005+02:00

Potter-hoorzitting eindigt met pissige Rowling

AMSTERDAM - De hoorzitting waarin J.K. Rowling een Harry Potter-encyclopedie probeert tegen te houden, eindigde woensdag na drie dagen met een snauw van de Britse auteur.
Goedkeuring van de encyclopedie zal volgens haar garant staan voor talloos jatwerk van amateurschrijvers. "Ik denk dat dan het hek van de dam is", brieste de steenrijke schrijfster in een New Yorkse rechtszaal. "Wij zijn toch zelf de eigenaren van ons eigen werk?"
Rowling neemt het in de zaak op tegen de 50-jarige Steven Vander Ark, de eigenaar van een 'Harry Potter lexicon'-site. Hierop verzamelde hij jarenlang feiten uit de boeken over de tovenaarsleerling, om deze vervolgens in boekvorm te bundelen.
De rechter in de zaak, Robert Patterson, hoopt dat de zaak alsnog buiten de rechtszaal kan worden geschikt. Hij vreest dat de kwestie uitloopt op een jarenlang slepende zaak.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over.

En wel op twee niveaus; een algemeen en een specifiek niveau. Laat ik eerst uit de doeken doen wat mijn algemene bezorgdheid inhoudt, dan zal ik u voorts tonen waarom bovenstaand bericht wemelt van verdorvenheid.

Ik zal niet om de hete brij heendraaien: De soap rond de boeken uit de Harry Potter-reeks is de idioterie in hoogsteigen persoon. Het stoort elke literatuurliefhebber van nature al mateloos dat quasi-creatieve nepschrijvers als Dan Brown, Stephen King en ja, ook J.K. Rowling worden geportretteerd als goede, literaire auteurs. Begrijp me niet verkeerd; ik ben niet tegen boeken van Dan Brown. Ik ben niet tegen boeken van Stephen King (sterker nog, hij komt frequent voor in mijn boekenkast omdat ik zijn verhalen puur om het verhaal wel de moeite waard vind). En ik ben zelfs niet tegen boeken van J.K. Rowling. Waar ik wél tegen ben, is het pretentieuze sfeertje waarmee ze zich maar al te graag laten omringen.

Het is ronduit walgelijk om te zien hoe bovenstaande drie auteurs (die slechts een greep uit een zeer grote groep zijn) de hemel in worden geprezen terwijl de beste internationale auteurs van dit moment bij het doorsnee publiek volstrekt niet bekend zijn. Ik noem Paulo Coelho. Ik noem Carlos Ruiz Zafón. En zelfs in het Nederlands taalgebied hebben we uitstekende auteurs (Verhulst, Mortier, Lanoye, et cetera). Bij actieve lezers zullen bellen rinkelen; maar vertelt u me eens, niet-lezer, had u voorheen ooit van deze namen gehoord? Vast niet, omdat populistische zelfverloochenaars als Rowling jaar in jaar uit dezelfde inspiratieloze bagger uitbraken waarmee onze bibliotheken tot de nok toe gelardeerd worden; wie kan het de massa nog aanrekenen dat hun grepen uit de bibliotheek niet zelden deze bedroevend matige auteurs als gevolg hebben?

Zoutloze showbizz-mormels, aangestuurd door redacteuren die, naast in het bezit van een bekrompen, hiatelijk stel zakenhersenen, vaak ook nog te dom om te schijten zijn, dringen auteurs die er wel degelijk toe doen uit de aandacht die ze wel degelijk verdienen. Hele generaties auteurs gaan eraan ten onder; wie kent Frans Kellendonk nog? Sinds de Grote Drie (Hermans, Mulisch, Reve) is er geen grote Nederlandse auteur meer geweest omdat men zich in Nederland wenst te laven aan hapklare brokken van Kluun en consorten. De wereld der literatuur is dynamisch en de marges klein; waarom gebruiken we ze niet wijselijk?

Dat brengt me bij deel twee: de specificering. Wederom wordt de hete brij niet vermeden: De Harry Potter-reeks bestaat uit waardeloze kutboeken, de auteur is een verwaand kreng, de mensen die het lezen moeten niet pretenderen dat ze goede boeken lezen en meneer Vander Ark (uit bovenstaand artikel) met zijn lexicon is een mokerslag in het gezicht van elke andere aardbewoner die zijn kostbare zuurstof met hem moet delen.

Steven Vander Ark. Deze man is zo geobsedeerd met zijn eigen kinderlijkheid dat hij het zelf niet eens kan bevatten. Wie op zijn vijftigste zijn identiteit moet ontlenen aan kinderlectuur (want dat is het), moet misschien eens gaan overdenken waar het allemaal mis is gegaan. Dat iemand Harry Potter leest, zal me een zorg zijn. Iedereen moet weten wat hij of zij leest en mag er blij mee zijn, zolang ik er maar geen last van heb. Dat iemand ervoor uitkomt dat hij of zij Harry Potter leest, is al wat kwalijker, maar hé, er zijn genoeg Nederlanders die nog de Donald Duck lezen, dus ik kan over mijn hart strijken.

Maar dan is er de vreemde, verwerpelijke tendens om van Harry Potter-boeken te gaan beweren dat het geen kinderboeken zijn. Rowling schreef het als kinderboek. De redactrice is van oorsprong een kinderredactrice. De oorspronkelijke uitgeverij is een kinderuitgeverij. U voelt de conclusie al enigszins aankomen: Harry Potter-boeken zijn kinderboeken. Daar is niets mis mee, begrijp me wederom niet verkeerd. Iedereen mag lezen waar hij of zij zin in heeft. Maar pretendeer niet dat het geen kinderboeken zijn.

En dan dat ellendige lexicon en de rel eromheen. Ik begrijp best, het tot nu toe geschetste beeld van Vander Ark in ogenschouw nemende, dat hij een encyclopedie voor de boekenreeks wil publiceren. Wat ik niet begrijp, is dat hij niet de dag na dat idee het idee had om zichzelf voor de trein te gooien. Ik hoop dat de verwachting van rechter Patterson uitkomt; een jarenlange, slepende rechtszaak. Dat Vander Ark en Rowling over drie jaar maar met een burn-out thuis mogen komen te zitten, niet meer in staat om de wereld om hen heen verder te vergiftigen met hun kwaadaardige pennen des doods. En hopelijk verbiedt Patterson dat hele lexicon. De komende jaren zullen we dan nog naweeën voelen, maar over enkele decennia, als Rowling, Potter en de hele mikmak vergeten zijn, zijn we in ieder geval voorgoed behoed voor die afschuwelijke encyclopedie. Weer een kans minder voor de modale bibliotheekganger om een gruwelijke misvatting te begaan.

Rowling en consorten, Harry Potter en Vander Ark's lexicon. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Een verhitte middag

2008-04-13T17:00:00.005+02:00

Brand zorgt voor chaos in stadion Groningen

GRONINGEN - Een tribunebrand in het stadion van FC Groningen heeft zondag voor aanvang van de voetbalwedstrijd FC Groningen - Ajax voor een chaotische situatie gezorgd. Terwijl beide teams het veld opkwamen, begonnen supporters zich op de Noord-tribune in veiligheid te brengen.
Supporters van de thuisploeg gooiden zondagmiddag bij opkomst van de spelers rollen wc-papier van de tribune. Het papier vloog vlak voor de tribune van FC Groningen in brand en de vlammen sloegen over naar de tribunes, zo meldt een ooggetuige in het stadion. Fans liepen het veld op of verdwenen door de uitgangen.
De politie heeft zondagmiddag de A7 bij het stadion van FC Groningen afgesloten. De politie raadt eventuele ramptoeristen aan niet richting het stadion te gaan.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over.

Eigenlijk zat het er de hele week al een beetje aan te komen. Neemt u alstublieft even de tijd voor het volgende filmpje; het geeft exact weer hoe het (weer) zover heeft kunnen komen. Een week lang zijn de Groningse supporters bezig met het zaaien van haat, 'maar het moet wel netjes blijven'. Wat verwacht men nu eigenlijk?

Voor de leken onder u, eerst even de startsituatie schetsen. Ajax koopt drie dragende spelers van FC Groningen, waarvan er twee op niet al te vriendelijke wijze vertrekken bij de club uit het hoge noorden. Daar raakt de Groningse supportersschare nogal ontstemd over, dus keert men zich tegen Ajax. Zoals in het filmpje te zien worden er schattige shirtjes gedrukt ('110% anti Amsterdam' geeft al een beetje aan met wat voor soort doorsnee van de bevolking we hier te maken hebben) en wordt er voorafgaand aan de wedstrijd een berg chaos getrapt in het stadion waar het gemiddelde gladiatorgevecht nog een puntje aan kan zuigen.

Enfin; met wat voor reden dan ook is er iemand die geld over heeft en dat allemaal besluit uit te geven aan, jawel, wc-rollen. Wat mij betreft wederom het bewijs dat de modale voetbalsupporter niet direct het wandelende voorbeeld van een buitensporig intelligent wezen is. Hoe dan ook, gecombineerd met een nagloeiende peuk levert de uitzinnige berg toiletpapier een brandje op, en ik verwijs u naar de diverse reportages van zondagmiddag voor de rest van het verhaal.

Het grappige aan deze hele geschiedenis is dat het, in tegenstelling tot de meeste gevallen in het hooligan-circuit, in dit geval volledig van één kant is gekomen. Ajax heeft volgens de regels gehandeld en supportersverenigingen van Ajax verwachtten een verhitte middag, maar pleitten voor gezonde rivaliteit. Maar de boerse domheid overheerst kennelijk weer.

Als je, Groningen-supporter zijnde, je onvrede jegens Ajax wil uiten en daarbij je eigen stadion in de fik steekt, je eigen medesupporters verwondt en wellicht je eigen ploeg een reglementaire 0-3 nederlaag aansmeert, dan is dat, in het verlengde van de constatering van het gebrek aan intelligentie in het algemeen, een aanwijzing dat boerse voetbalsupporters het voornoemde concept weer een geheel nieuwe, betreurenswaardige draai geven. Want terug naar mijn openingsvraag: wat verwacht men nu eigenlijk?

Het antwoord op die vraag moet ik u schuldig blijven. De hele week heb ik hoofdschuddend gekeken naar de ontwikkelingen in aanloop naar deze wedstrijd - sterker nog, ze waren een factor van betekenis in de beslissing dit blog te openen. En hoewel ik dit niet had verwacht (een gestaakte wedstrijd naar aanleiding van spreekkoren paste meer binnen mijn verwachtingspatroon) is het een passende afsluiting van een voetbalweekje dat, als het Groningen betreft, in het teken stond van volslagen krankzinnigheid.

En dan kunnen we alleen nog hopen dat men hier een lesje van leert; hang het wc-papier weer gewoon in de daarvoor bestemde houdertjes in alle kleinste kamertjes van Groningen, en denk even drie keer na voordat je je eigen club naar de verdoemenis helpt in een poging de tegenstander te kleineren. Want het optreden van (een deel van) de Groningse supporters van vandaag is natuurlijk te genant voor woorden. Ik verheug me nu al op het commentaar van de heren Derksen en Borst.

Oh, en dat Ajax in de komende transferperiode maar Berg en Nijland mag halen. Even jennen.

Groningse voetbalsupporters, hun shirtjes en hun brandende stadion. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Verdonk ridiculiseert

2008-04-12T02:10:00.003+02:00

Veel Verdonk-aanhangers willen doodstraf terug

RIJSWIJK - Aanhangers van Rita Verdonk vinden de doodstraf gerechtvaardigd voor moord, verkrachting en terrorisme. Van de potentiële Verdonk-kiezers is 57 procent voor herinvoering van de doodstraf.
Van alle Nederlanders is dat 42 procent. Dat blijkt zaterdag uit een peiling van TNS NIPO in opdracht van de Volkskrant.
Van de Nederlanders die zeggen zeker niet op Verdonk te zullen stemmen, is niet meer dan 36 procent voor de doodstraf.
Rita Verdonk liet eerder weten dat ze haar politieke keuzes laat afhangen van de meerderheid van haar achterban. Die kan op de website van TON discussiëren over politieke onderwerpen.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zéér ontstemd over.

En wel om drie redenen. Laat ik puntsgewijs door bovenstaand extract wandelen.

Allereerst is er de hoofdstrekking: Men acht de doodstraf gerechtvaardigd. Bij dezen wil ik even ondubbelzinnig het volgende stellen: In Nederland zullen wij als staat nooit iemand met opzet in koelen bloede vermoorden. Anders gezegd: We gaan geen mensen doodmaken. En kom niet met het 'oog om oog'-argument; dieven hoeven zelf ook niet bestolen te worden, verkrachters laten we ook niet stelselmatig zelf verkracht worden. Ook al slacht iemand een hele kelder vol kleine kinderen af; wij vermoorden geen mensen. Het is niet voor niets dat de EU het ontbreken van de doodstraf als voorwaarde voor lidmaatschap stelt.

De doodstraf is ridicuul in elk opzicht. De term zelf slaat al als een tang op een varken; niemand weet wat de dood is, laat staan dat je het dan strikt genomen een straf kunt noemen. Het strafrechtelijk systeem in Nederland is opgezet met de insteek dat we daders 'een lesje leren'; we voorkomen dat de daad nogmaals zal voorvallen. In tweede instantie schrikt het andere potentiële daders af. Onderzoek heeft uitgewezen dat zwaardere straffen niet leiden tot minder criminaliteit; een hogere pakkans doet dit wel. Als Rita minder criminaliteit wil, kan ze haar energie beter steken in de bureaucratische rompslomp bij het Nederlandse politiekorps in plaats van in de herinvoering van de doodstraf. De doodstraf (evenals het letterlijke levenslang - want in Nederland is levenslang letterlijk levenslang, kijk de strafboeken er gaarne op na als u me niet op mijn woord vertrouwt) voldoet aan geen van deze twee eisen. De dader wordt geen lesje geleerd, hij krijgt immers geen kans om zijn gedrag te beteren. En de zwaardere straf leidt, zoals gezegd, niet tot minder criminaliteit. En toch wil Rita de doodstraf.

Want Rita laat dergelijke besluiten afhangen van haar achterban, is het niet? Dat brengt me bij puntje twee. Wat was ook alweer het uitgangspunt van politiek? Iemand presenteert zijn of haar ideeën, spreekt daarmee (hopelijk) een groep mensen uit de stemrechthebbende bevolking aan, die vervolgens de achterban vormt. Waarop is de achterban van Verdonk gebaseerd als zij het gros van haar beslissingen (want de negen hoofdpunten uit haar presentatie-betoog zijn de selectieve, nietszeggende, smalle, populistische willekeur ten voeten uit) laat afhangen van haar aanhangers? Dit is anti-politiek in de hoogste zin des woords; de voorkeur voor een politicus/politica wordt in het geval van TON in volledigheid gebaseerd op die persoon zelf in plaats van op haar ideeën. En dat lijkt me werkelijk een kwalijke zaak.

Dan resteren die percentages nog. Inhakend op wat ik eerder uiteenzette inzake de doodstraf; ik vind deze cijfers getuigen van een misstand die met geen woorden te beschrijven valt. De heren en dames van het ANP en NU.nl pretenderen reeds dat 36 procent niet veel is als het om de doodstraf gaat (ze kunnen wellicht weinig anders aangezien de andere percentages te schrikbarend voor woorden zijn), maar het is natuurlijk om zielstreurig van te worden. Van alle Nederlanders vindt TWEEËNVEERTIG PROCENT dat we als staat moordenaars mogen afslachten - dan zijn wij er lekker vanaf. Kennelijk zijn Nederlanders niet gierig; we zijn zelfs egoïstisch en schromen daarbij niet om over lijken te gaan. 42 procent van onze samenleving is het stadium der volstrekte verstandsverbijstering ruimschoots voorbij en is voor de doodstraf; in Rita's achterban is het zelfs een kille, misdadige 57 procent.

Schaam u, 57 procent. Schaam u diep.
Schaam u, 42 procent. Schaam u diep.
En ja, schaam ook u, 36 procent.
Schaam u allen diep.

De politieke opvatting van Verdonk en de verbijsterende populariteit van de doodstraf. Ik ben hier zéér ontstemd over.

Adje op het witte doek

2008-04-12T01:27:00.002+02:00

Adje nijdig op Dick Maas

AMSTERDAM - Dick Maas heeft het gedaan bij Adje. De beoogd regisseur van de film over het tv-personage organiseerde vrijdag een perspresentatie van de eerste plannen, maar Adje zelf, geboren als Arijan van Bavel, kwam niet opdagen.
Toch veegt Adje, die wekelijks een gastoptreden doet in het programma Mooi! Weer de Leeuw, de plannen nog niet van tafel. "Ik voel me supervereerd en vind het een leuk idee", stelde hij. "Wat mij betreft komt er een vervolgafspraak."
De film van de 29-jarige Van Bavel moet 'Adje' heten en zou de kersthit van het jaar moeten worden. Eerder werd onthuld dat de opnames in juni beginnen. Of Adjes televisievriend Paul de Leeuw een gastrol bekleedt is nog niet bekend.

[Bron: NU.nl]

Ik ben hier zeer ontstemd over.

Niet eens specifiek het feit dat er een film komt over Adje ontstemt me. Ook het feit dat er ruzie door ontstaat, vind ik niet interessant. Dat het allemaal in de media moet, is al wat verontrustender. Het speerpunt van deze beerput van irritatie ligt echter in het bestaan van Adje in het algemeen.

Zelden in de historie van ons kikkerlandje is er met zulk hevig enthousiasme gereageerd op iemand die zich wekelijks op nationale publieke televisie prostitueert ten behoeve van het laagdrempelige, snelle, hapklare, boertige en smakeloze vermaak van de hersenloze massa. En was het maar een eenmalige uitbraak á la De Tokkies; dan had het nog afgeschoven kunnen worden op de hype-honger die elke naar spanning en vertier dorstende Nederlander op zijn tijd ervaart. Maar nee, Adje is al gedurende een lange tijd onder ons, en zijn vertrek is nog niet aanstaande.

Ontstellend vaak zien we hem schaamteloos in de meest genante situaties belanden, vaak louter door toedoen van die andere debiel die op zichzelf al een regelrechte reden voor pertinente emigratie zou zijn: Paul de Leeuw. Het buitenland kijkt met gekromde tenen naar de uitslag van het Eurovisie Songfestival, alwaar mijnheer De Leeuw zich voor de camera van de gehele EU en daarbuiten op een schrikbarende manier te kijk zet. En ik zie later de beelden, en kijk tenenkrommend mee.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat zulk een bolwerk van het kwaad de geestelijke vader van de manifestatie Adje is. Want het is allemaal geacteerd, laat dat in vredesnaam dan nog een troost zijn. Halsreikend zouden we als volk moeten uitzien naar het definitieve afscheid van Adje van de Nederlandse buis, en laat hem dan alstublieft die belachelijke theateraspiraties ook voorgoed aan de wilgen hangen.

Elke zichzelf respecterende Nederlander staat boven deze laag bij de grondse vorm van zoutloos entertainment. Adje maakt het acteervak te schande, Paul de Leeuw doet bij schering en inslag hetzelfde met de journalistiek. Geregeld zien we een internationaal bekende gast op bezoek komen bij het verachtelijke, pseudo-vermakelijke, chaotische, conceptloze hotseknotsprogramma van De Leeuw; en wat moet men over de grens wel niet denken. Gedurende het programma lacht iedereen vrolijk mee, maar ondertussen... De meest extreme reacties in het buitenland zouden me niets verbazen.

Paul de Leeuw, Adje, de aanstaande film en alle commotie die ermee gepaard gaat. Ik ben hier zeer ontstemd over.

Beginselverklaring

2008-04-12T01:07:00.003+02:00

Ik ben een nuchter persoon. Ik raak niet gauw van slag, wind me niet snel op en ga al in het geheel niet vaak over de rooie. Ik ben moeilijk kwaad te maken, je zou me wellicht bij vlagen nonchalant en gelaten kunnen noemen. Ik probeer flexibel te zijn, houd rekening met de medemens en bemoei me niet met zaken die mij niet aangaan. Ik stoor me niet aan dingen waarvan ik geen directe last heb, en gun iedereen zijn of haar eigen vrijheid om te doen en laten wat hij of zij wil, hoe debiel dat ook zijn moge.

Maar tijden veranderen.

We leven in een tijd van massale globalisering, digitalisering en individualisering (Wikipedia en Youtube moeten toch érgens hun oorsprong gevonden hebben - dit drieluik lijkt me treffend). Een tijd waarin iedereen denkt dat hij of zij iets te melden heeft dat niemand anders tot dan toe heeft gemeld. Me realiserende dat ik zelf tot de zo vermaledijde groep behoor, constateer ik het volgende:

Ik ben hier ontstemd over.

En dat is niet voor het eerst. In de recente dagen (zelfs weken) vind ik mezelf steeds vaker in situaties waarbij ik denk:

Ik ben hier ontstemd over.

Zij het een televisiefragment, zij het een actualiteitenbericht, zij het een uitspraak op de radio of in een interview, zij het een algehele tendens; de mensheid is omringd door steeds meer zaken om ontstemd over te geraken. En het moment is daar gekomen dat ik al mijn nonchalante, gelaten, niet-bemoeiende principes aan de kant schuif, en aan de enorme hoeveelheid aan blogs (waar op zichzelf al ontstemd over te raken valt) mijn eigen steentje bijdraag.

Ik zal commentariëren op de wereld om mij heen. Haar bizarre eigenaardigheden. Haar inconsistenties. Haar belachelijkheden. Haar schandelijkste bewoners. Haar misstanden.

Mijn God, haar tenhemelschreiende misstanden.

Moge al wat zalig is mij voorts de kracht geven mij ten vele male te buigen over hetgeen mij tot diep in mijn ziel...

... ontstemt.